Afrika

Autorijden is een avontuur op zich! Ngorongoro en Serengeti deel 1

Wij zijn inmiddels aangeland bij Lake Victoria na een dag vol “this is Africa you know” ervaringen, en volkomen gesloopt dus tijd voor een biertje. Iets wat een redelijk simpele rit van vier uur moest zijn, werd door wat bijzondere navigatiekeuzes toch wat ingewikkelder. We hebben zo’n 15 km echt serieus offroad werk moeten doen over paden die een mountainbiker te moeilijk zou vinden. Echt een gevalletje achteraf leuk verhaal maar op het moment zelf toch wat spannender.

Daarnaast hebben we het geluk dat het vandaag Yanga day is, een unieke Tanziaanse feestdag, opgevrolijkt door muziek, zang en heel veel plezier aan het zwembad, recht onder onze kamer. Yanga day is de dag dat de oudste Tanzaniaanse voetbalclub (Young Africans) begint aan het nieuwe seizoen. Alsof heel Nederland een feestdag heeft omdat Ajax zijn nieuwe selectie en zijn nieuwe spelersoutfit presenteert. Geen grapje, Google zelf maar. Er zijn er nog twee begreep ik, dus de lokale PSV en Feyenoord mogen ook.

Kortom, geen energie meer voor verdere uitbreiding van het verslag waar ik al een aantal dagen mee bezig ben, dat komt nog.

Voor de mensen die niet tegen lange verhalen kunnen, eerst de TL; DR (ook bekend als management summary)

We hebben wilde beesten en wildebeesten gezien, net als echte zebra crossings maar helaas geen river crossings. Verder slechte wegen met heel veel stof, bureaucratisch gedoe met permits, en prachtige kampeerplaatsen.

Voor de bikkels de uitgebreide versie.

Met uitzicht over de vlaktes van Serengeti, vredig grazende zebra’s en onze auto-met-heel-veel-ervaring, Kilimanjaro biertje onder handbereik, had ik tijd voor het eerste deel van dit verslag.

Dinsdag was ingepland voor een simpele rit van zo’n 175 km naar het beroemde Ngorongoro krater. Onderweg een paar korte stops gemaakt voor koffie (met een thumbs up van de parkeerhulp, westerse chauffeurs zijn zeldzaam en zeker een vrouw achter het stuur wordt gewaardeerd) en lunch bij Eileen’s trees waar ze eigenlijk alleen op reservering werkten maar er toch een paar tosti’s en popcorn op tafel verschenen. Redelijk voorspoedige rit (toen nog wel) maar voordat we bij de krater aankwamen was uiteraard tijd voor de eerste hobbel, het regelen van een (verplichte) gids voor de volgende dag, omdat je niet alleen de krater in mag. Daarnaast is de permit precies 24 uur geldig (te laat het park uit is een extra dag betalen à 250USD) dus de timing kwam redelijk nauw. Uiteindelijk reden we om 15:44 het park in, en konden vervolgens vooral genieten van mist, hard rijdende medeweggebruikers en heel veel stof, en gelukkig een aardig uitzichtspunt over de krater. Het is overigens helemaal geen krater (gevolg meteoorinslag) maar een caldera (vulkaanmond). Maakt niet uit, effect is hetzelfde, een enorme vlakte omringd door een keten van bergen.

De camping (Simbaa, we zitten steeds in de live versie van The Lion King) leek in eerste instantie vrijwel verlaten tot we later op de avond gezelschap kregen van een grote groep Italianen, die de hitte in eigen land leken te zijn ontvlucht. De campsite lag op zo’n 2300 meter hoogte en er was gewaarschuwd dat het er koud kon zijn. Dat klopte ook wel, ik was blij met mijn fleece trui en soft shell! ’s Nachts de daktent uit voor een sanitaire stop leverde nog een korte ontmoeting met wat zebra’s op, die me verbaasd aan keken, wat geheel wederzijds was. Ik had ze wel in de krater verwacht maar niet zo hoog al.

Dinsdag hebben we met gids Arnold de krater bezocht. Dit was soms een sterk gevoel dat we door de Beekse Bergen reden, maar er waren ook prachtige rustige wegen. Eind van de dag was er filenieuws: de crater road kent langzaam rijdend tot stilstaand verkeer. U heeft zo’n dertig minute vertraging als gevolg van een in slaap gevallen leeuw. Omrijden heeft geen zin, ook daar treft u deze king of the road aan. Verder hebben we echt heel veel dieren gezien, met een eervolle vermelding voor the Corny Bastard (of zoiets, i.i.g. de grootste vliegende vogel), maar de beleving met een gids is toch wat anders dan als we alleen rijden. De krater uit bleek nog hele uitdaging met de Toyota die bijna geduwd moest worden, zware auto, vol bepakt en weinig vermogen. Daarna werd het toch een ware Dakar rally om voor checkout tijd (15:44) het park uit te rijden. De prijs voor chauffeur van de dag gaat i.i.g. naar Antoine, als ware meester in het zoeken van de snelste en minst oncomfortabele route over de eennaslechtste weg in Afrika. Voor de slechtste weg, zie ons verslag uit Mozambique. Mozambique – Road Trip African style – Roads, rivers and wine

We waren met drie minuten speling bij de gate en toen begon de volgende uitdaging. Self-drivers (van die eigenwijze toeristen die zo nodig zonder gids en chauffeur willen reizen) zijn zeldzaam, en de permit die volgens onze autoverhuur supersimpel zou zijn, bleek een hele uitdaging. We hadden geen boeking bij de operator van de special campsite (wel een app met bevestiging), en alleen als we de public campsite boeken kon de auto geregistreerd worden. We werden vriendelijk geholpen, maar de bureaucratie was niet goed voor het stressniveau en ons humeur, zeker niet omdat we nog een lange weer heel slechte weg af te leggen hadden naar de volgende campsite. We kwamen met schemer aan, niet ideaal voor autorijden en tent opzetten maar het leverde wel prachtige foto’s op want het landschap is ongeëvenaard. Ondanks de waarschuwing van medegasten om ’s nachts niet je tent uit te komen, versterkt door een recent filmpje van een troep leeuwen die naast he toilet zaten te smikkelen van een buffel, prima geslapen in ons knus smalle daktentje.

Woensdag was de bedoeling om een redelijk simpele rit naar Noord-Serengeti te maken om daar hopelijk een van de beroemde river crossings te zien. Je weet wel, die beelden waarbij talloze wildebeesten zich in het water storten om vervolgens te worden gegrepen door op de loer liggende krokodillen.

Maar dat liep anders. Hoewel de weg dit keer iets minder wasborden kende, waren de kuilen, stenen, en kapotgereden asfalt zodanig serieus dat we met een slakkengangetje van zo’n 20 km per uur weinig voelden voor weer een race tegen de klok om voor het donker bij de gereserveerde plek aan te komen. Met behoorlijk wat zoekwerk (vier apps, een fysieke wegenkaart en de Tanzaniaanse variant op de ANWB paddenstoelen) kwamen we via het lokale vliegveld aan bij de public campsite die we dus noodgedwongen hadden moet boeken, achteraf gezien dus nog niet zo verkeerd.

En vanaf hier wordt het vervolgd!