Fifty shades of green en wat rode accenten – Serengeti deel 2
Inmiddels weer wat kilometers en avonturen verder, we zijn nu in een waanzinnig goed hotel in Mwanza, een middelgrote stad aan Lake Victoria. Mooie kamer, balkon met uitzicht op de infinity pool en Lake Victoria, fantastische service, het lijkt bijna vakantie. We waren ook wel toe aan een paar rustige dagen, naast wat tijd om de auto te reorganiseren, want alle lege waterflessen en rondslingerende tasjes en dingen werden toch onhandig. In de parken breng je bijna de hele dag in de auto door, uitstappen is vrijwel nergens toegestaan, en dus komt er steeds meer op de achterbank te liggen.
Dag 5 Noord-Serengeti – van Lobo naar Kogatende
De ochtend begon al goed, met bavianen die het kamp kwamen verkennen op zoek naar restjes eten. Ze zijn hondsbrutaal (baviaansbrutaal?) en zijn er zo met je spullen vandoor, dus het is opletten geblazen. Gelukkig wisten we dat dit keer te voorkomen, wijze les geleerd in Kruger. De rit van Lobo (noordoost Serengeti) naar Kogatende in het noordwesten verliep behoorlijk soepel, naar de omstandigheden, we raken weer gewend aan de handige route kiezen op slechte wegen. Meest indrukwekkende onderweg was het koppel leeuwen dat een wildebeest had gevangen die ochtend, en dit verdedigden tegen de gieren die op de loer lagen. Uiteindelijk was meneer De Leeuw het beu, pakte het karkas op en sleepte het mee naar de plek waar hij in de schaduw lag te luieren. Heftig om zo dichtbij te kunnen zien! Verder zien we onderweg giraffes, heel veel wildebeesten, zebra’s en gazelles, verrassend weinig olifanten, wat wrattenzwijnen, en mongeese (edit: opgezocht het zijn mangoesten, kleine roofdieren).
Bij Kogatende hebben we de middag besteed aan het zoeken naar de juiste plek om een river crossing te kunnen zien. Niet helemaal gelukt, de drie zebra’s die kalmpjes naar de overkant liepen, waren wel aandoenlijk maar boden niet het spektakel waarom dit fenomeen bekend staat.
We sliepen ’s avonds voor het eerst bij een special campsite, en dat is wel erg comfortabel! Public campsites zijn voor iedereen beschikbaar, hebben ook altijd plek en er zijn voldoende eenvoudige faciliteiten maar die worden in de praktijk vooral in beslag genomen door grote tourgroepen waardoor je met zijn tweeën wel wat verdrukt wordt. Special campsites zijn alleen beschikbaar op reservering en zijn eigenlijk altijd geclaimd door tour operators. Great Migration Camps heeft volledig verzorgde safari’s voor kleine groepen, maar biedt daarnaast self-drivers de mogelijkheid om hun tent op te slaan op hun campsite, en eventueel ook mee te eten. Dat was na drie dagen eenvoudige pasta erg welkom, we hebben genoten van driegangen maaltijden, een honesty bar, lunchpakketten en zowaar een full English breakfast! Kamperen hoeft niet altijd afzien te zijn gelukkig 😊 De andere gasten (Australiërs, Zuid-Afrikanen en Amerikanen) waren ook wel in voor een praatje, kortom een geslaagde avond. Heel bijzonder waren wel de jakhalzen en hyena’s die rondom het kamp zwierven en zich regelmatig lieten horen.
Dag 6 Noord-Serengeti – Kogatende area
Gewapend met tips van Zeb, de leading guide van GMC, en twee lunchpakketten gingen we opnieuw op zoek naar de river crossings. Lang verhaal kort, we hebben heel wat rondgescheurd achter de talloze andere auto’s aan, geluncht bij de lokale airstrip, uren staan wachten bij diverse plekken en uiteindelijk niets gezien. Nou ja, er waren flinke kuddes die links/rechts/links liepen te aarzelen of ze het wel of toch maar niet gingen doen, nijlpaarden en krokodillen die op de loer lagen, en heel veel toeristen met grote camera’s en verrekijkers, dus genoeg vertier, maar niet de ultieme beloning. Geen probleem, het was opnieuw een dag in de ongelooflijke natuur van Afrika, en ook dat is genieten. Ik ben wel geschrokken van de enorme aantallen auto’s en mensen, waar we natuurlijk ook zelf bijhoren; ik vraag me af hoe groot de ecologische impact is. De kosten van een paar dagen Serengeti zijn ook niet misselijk en er wordt duidelijk enorm geïnvesteerd (afgezien dan van de wegen), maar ik vind het een lastige kwestie.
’s Avonds opnieuw verwend door GMC, zitten luisteren naar de hyena’s en genoten van de spectaculaire Afrikaanse zonsondergang.
Dag 7 Kogatende – Musoma
En toen (nee, ik ga geen eindeloze ‘en toens’ doen) was het tijd voor deel 2 van onze Tanzania vakantie, de reis naar Kagera waar mijn ouders, broer en ik in 1978 hebben gewoond. Op 17 augustus worden we daar verwacht voor een bezoek aan Kagera Sugar (later meer), en aangezien het 725 kilometer is, gaan we dat niet in een keer doen. Eerste stop was gepland in Musoma, een kleine stad waar de Mara rivier (die van die beruchte crossings) uitmondt in Lake Victoria. Volgens Zeb zo’n 3 tot 4 uur rijden, wat het voor ons al snel 5 uur maakt. En dat was waarschijnlijk ook wel gelukt als we niet ergens de verkeerde afslag hadden gepakt (ondanks al die navigatie apps) en via steeds smaller wordende wegen uiteindelijk over geitenpaden serieus aan het offroaden zijn geslagen. De verbaasde blikken in de dorpjes waar we doorheen kwamen, spraken boekdelen, vermoedelijk hebben ze het hier drie generaties later nog over: “weet je nog, die rare witten in die auto?”
Maar we zijn uiteindelijk veilig aangekomen, Antoine heeft nu al de prijs voor “chauffeur van de vakantie”, en we zorgen dat we nog secuurder onze routes plannen, want liever geen tweede keer.
Dag 8 Musoma – Mwanza
De ochtend begon nu met een full Tanzanian breakfast, gesmoorde andijvie, Irish potatoes, gebakken pompoen en wat spaghetti, dus we konden er tegenaan voor de route naar Mwanza, zo’n 250 kilometer langs het meer. In Musoma nog even rondgekeken langs de kust, met onder andere erg leuke ‘dassies’ (rock hyrax), een beestje van het formaat marmot dat kennelijk de closest living relative van de olifant is. Zou je niet direct zeggen als je ze ziet rondscharrelen. De weg varieerde enorm, van fantastische asfaltwegen tot de traditionele potholes (ik ben het nog niet verleerd) en de chaos in de dorpen, om maar niet te spreken van de superchaos in Mwanza zelf. Gelukkig zijn medeweggebruikers en politie erg vriendelijk, en kunnen ze wel lachen om die rare Mzungu (‘zwervers’) met die grote auto.
We hadden onszelf getrakteerd op een fantastisch hotel (zie intro), het Kilimanjaro biertje (brouwerij in eigendom AB InBev) en de chicken a la Kiev smaakten prima en voelden als meer dan verdiend. Grootste verrassing bij het eten was wel de lokale rode wijn, uit omgeving Dodoma, die prima smaakte. Bezoek aan een wijngaard op de terugweg staat al op het lijstje!
Dag 9 Mwanza
Zoals al gezegd, een dagje bijkomen met een rustige start, dingetjes regelen, was (al dat stof!) en ’s middags de stad. Mwanza staat bekend als de City of Rock vanwege de indrukwekkende rotsformaties, waaronder een op zijn punt balancerende rots net voor de kust, vernoemd naar Bismarck. Leuk om er even rond te kijken, en ook de (meer dan) volgeladen ferry te zien vertrekken. Voor morgen staat er nog een rustdagje op de planning en daarna rijden we – als het goed is en we geen domme navigatiefouten maken – in twee dagen naar Bukoba, aan de westkust van het meer. Bukoba zelf is een klein provinciestadje met verrassend veel geschiedenis, dus we verwachten ons daar wel te vermaken in het weekend.
Een paar eervolle vermeldingen:
- Great Migration Camps: eigenaren Sally en Carel voor de gastvrijheid en behulpzaamheid, en Zeb voor alle tips
- De safari chauffeurs die raar opkijken als ze ons achter het stuur zien maar wel heel behulpzaam zijn
- Onze zonneschermen met logo, die ook dienst doen als vliegenmepper en muskietengaas
- De Landcruiser die het misschien moeilijk heeft op de klim uit de krater, maar ons wel fantastisch over de geitenpaden heeft gebracht
- de jongen op de brommer met achterop twee (hopelijk lege) doodskisten
- lunchen met warme cola, crackers belegd met pindakaas en marmite werkt best oke
- de dubbeldekkerparasols op de brommers
Tot afsluiting nog een toelichting op de titel van dit verslag. Zowel de campsite als de safarigangers zijn volledig uitgerust in gedekte groene tenten (tinten, wat een typo!) , wat een mooi rustig beeld geeft in de savanne. Het rood is het stof van de gravel roads dat werkelijk overal in zit, de stofwolken zijn ook gigantisch.
Wouw, wat een reisverslag weer en leuk dat jullie van deze uitdagingen houden. een veilige reis naar Bukoba, blijf genieten en stay safe!!
Heerlijk, de dag starten met de verhalen over jullie avonturen. En Lielle, de eerste keer dat ik m zag verstond ik ook meer iets in de lijn van een corny bastard . Heb m in mijn fotoboek toch maar de juiste titel gegeven. Veel plezier nog!