Impressies uit Verweggistan
ik ga inmiddels voor de vierde keer zitten voor deze blog, en omdat een dag-voor-dag verslag maar niet opschiet (dat zou iets te maken kunnen hebben met het zwembad voor mijn neus en een biertje onder handbereik 🙂 ) gooi ik het eens over een andere boeg.
Er is ons de afgelopen maanden regelmatig gevraagd wat ons toch zo aantrekt in ‘die rare landen waar jullie naartoe willen’ en omdat we op de lange ritten veel tijd hebben gehad om daarover te denken en praten, hieronder de belangrijkste redenen die voor ons deze reizen zo boeiend maken.
En voor de context, we hebben onderstaande route afgelegd.
– 3 dagen Kirgizie: hoofdstad Bishkek (1) voor de laatste logistieke dingen, route langs een groot toeristisch meer Issyk Kul (2) en toeristische rit (3) door de bergen naar de oostgrens met Kazakhstan
– 6 dagen Kazakhstan met heeeeel veel steppen, een indrukwekkende canyon (4) met fantastische overnachtingsmogelijkheden, het Kolsay meer dat gehyped werd als ‘idyllisch en vredig’ maar meer weg had van Volendam in het hoogseizoen, een ruige rivier (5) met dito offroad route naar een hoogvlakte inclusief observatorium, uberhippe stad Almaty (6) en industriestad Shymkent (7)
– 3 dagen Oezbekistan waarbij de grensovergang een verhaal apart is en hoofdstad Tashkent (8) een prima stad voor een paar dagen bijkomen, want het is natuurlijk wel vakantie 🙂
Morgen trekken we door naar – hopelijk – Buchara (9), flinke rit van zo’n 9 uur kale reistijd over 600 km. We gaan het zien.
Toegankelijkheid
Het is misschien onverwacht, maar ook dit keer vinden we het weer verrassend toegankelijk om hier rond te trekken. Mensen hebben op het eerste gezicht een wat stugge uitstraling, en voordringen is heel gebruikelijk, als je zoals wij gewend zijn ver buiten iemands persoonlijke ruimte wil blijven. Maar als we dan weer eens staan te puzzelen op het Cyrillische schrift (gaat al beter na de zes maanden cursus van een aantal jaar terug!) of niet snappen hoe we aan de andere kant van een erg ingewikkeld kruispunt komen, worden we vriendelijk geholpen. Het meest typerende was nog wel de bewaker bij de Kirgizische / Kazakhse grens die met een stuurse blik geduldig een klein kind op zijn arm hield tot mamma de kinderwagen uit de auto had gevist, en zijn collega die me zag worstelen met een uiteraard te zware tas, en meteen hielp om die naar de scanner te dragen.
Verrassingen
We blijven ons verbazen onderweg. Vrijwel altijd positief, soms ook wat minder (zie ‘gedoe’ hieronder) maar we vervelen ons niet snel ondanks soms lange dagen in de auto. De grootste verrassing was wel toen we naast de lokale A2 al uit de verte een grote stofwolk zagen, wat een lokale paardenwedstrijd bleek te zijn. Zeker 100 paarden, keurig in de bandages (van duct tape, geen geintje) op een grote zandvlakte, die dan ineens weer in een soort worsteling / paardenrace verwikkeld raakte. Dit staat bekend als Kok Bora en is enorm populair. Je kunt je vraagtekens zetten bij de diervriendelijkheid ervan, maar indrukwekkend was het zeker. We werden ook vriendelijk begroet (paardenmensen onder elkaar 🙂 ) en fotograferen was geen enkel probleem.
Het Kazakhstan museum of Arts in Almaty was zeker zo’n verrassing. Een brede collectie door lokale kunstenaars waar we ons een flinke tijd hebben vermaakt. We hadden onbewust verwacht vooral standaard sovjetpropaganda werk te zien, maar de combinatie van prachtige traditionele kleding en gebruiksvoorwerken (die zadels!) met moderne en hedendaagse kunst van hoog niveau was indrukwekkend.
Infrastructuur
Het fijne bij deze lange ritten, want we zitten heel wat uren in de Toyota 4Runner, is dat de wegen meestal heel behoorlijk zijn. De grote uitzondering – en zeer onverwacht na de vorige keer – was de weg langs Issyk Kul die meer uit wegwerkzaamheden en snelheidscontroles bestond dan uit gewone tweebaanswegen. In Kazakhstan haalden we gelukkig een gemiddelde snelheid over de hele dag van zo’n 70 km, maar Kirgizie zat dat eerder rond de 40.
Ook de opgebroken wegen in de steden en dorpen waar Google Maps totaal geen idee van heeft, net als van de eenrichtingsstraten, maken navigatie erg interessant. We wisselen af met borden lezen (in het Cyrillisch), maps.me, google maps, en gevoel voor richting, voor zover aanwezig.
Onverwacht goed is wel het mobiele internet. Vooraf al e-sims kunnen regelen voor alle drie de landen, en eigenlijk is er bijna overal wel ontvangst. Erg prettig als je bijvoorbeeld ineens gedoe hebt bij een grens 🙂
We hebben ons nog het meest verbaasd over de gasleidingen in Kazakhstan. We zijn gewend aan bovengrondse stroom- en telefoonlijnen, maar een gaspijp op 5 meter hoogte door een stad is echt bizar.
/wordt vervolgd, we gaan nu de metro van Tashkent bewonderen, en lekker eten!