Een zinderende finale, en Duitsland wint.
Wat een wedstrijd! De crosscountry maandag was indrukwekkend. Vooraf was al voorspeld dat het heuvelachtige terrein een rol zou gaan spelen, en dat bleek wel. Glibberende paarden en ijzers eraf waren nog de minste problemen, Bendigo van Clayton Fredericks ging volledig onderuit na de enorme drop bij hindernis 20 en dan liggen je dromen in duigen. Maar de meeste indruk heeft toch wel Elaine gemaakt. We zagen haar op het scherm worstelen om in het zadel terug te komen, maar het mocht niet baten. Het klopje op de hals voor Vira was hartverscheurend.
Maar de hele dag was ongelooflijk. Een paar kleine logistieke minpuntjes (erg weinig schermen om de andere hindernissen te volgen, vrijwel geen beelden van Tim’s rit) konden niet opwegen tegen de geweldige ervaring om dit live mee te maken. Hoewel er vooraf veel commentaar is geweest op de keuze van de locatie, bleek dit echt een superplek. De skyline van Londen als achtergrond voor absolute topsport, en de grote massa paardenmensen in het hartje van een wereldstad gaven de wedstrijd een heel eigen karakter.
En ook de sport was ongelooflijk om te zien. Ik heb het grootste deel van de dag doorgebracht bij de eerste waterbak (met groot scherm) en hoewel ik er geen fout gemaakt heb zien worden, was het een fascinerende locatie. De steile afdaling van hindernis 7 (The Moon) zorgde bij veel ruiters voor een minder goed werkende rem, maar de besten lieten het eruit zien alsof het een oefencross was. Elaine en Vira gingen er fluitend doorheen, net als Andrew met ‘grote oren’ Millthyme Corolla. Oncarlos leek wat aarzelend maar Tim wist hem er overtuigend door te krijgen. Ook de tweede waterbak (waar Elaine haar Waterloo vond) werd sterk gereden door de meeste ruiters, hoewel er wel regelmatig voor de lange route werd gekozen. De drop met skinny leverde inderdaad wat problemen op, hoewel toch minder vaak dan verwacht, terwijl de coffincombinatie minder moeilijk bleek dan ik vooraf had ingeschat. De zwaarte van de cross zat hem toch vooral in het heuvelachtige terrein, de paarden hadden vaak ‘little gas left in the tank’ zoals regelmatig werd omgeroepen. De omroeper had wel meer boeiende opmerkingen, zo heb ik met regelmatig afgevraagd wie Joris van Spring Roll is, en ook Mikkel Jong had ik niet direct herkend.
Dat kun je niet zeggen van het Britse publiek. Ze blijven enthousiast, regelmatig aangesterkt door grote glazen bier of Pimm’s, en alle ruiters kunnen rekenen op luid gejuich als ze goed door een hindernis zijn. Maar het wordt pas oorverdovend als er een Team GBR ruiter langskomt, waarbij Zara Phillips uiteraard op het grootste lawaai werd getrakteerd. Ze merkte zelf op dat ze haar stopwatch niet kon horen piepen door de ‘enormous wall of sound’. Maar William Fox-Pitt en zijn four gorgeous blondes wisten wel vijf foutloze ritten waarvan drie binnen de tijd te produceren, zodat ze naar de tweede plek opschoven achter de ongenaakbare Duitsers die hun eerste plaats moeiteloos vasthielden.
En dan die springfinale. Als Oranjefan was het misschien geen topdag, maar als paardensportliefhebber des te meer. Twee paarden zullen me zeker bijblijven. Sam liep zijn twee parcoursen rond alsof het een trainingsrondje was, zo gemakkelijk en simpel. Dat gold trouwens ook voor zijn ereronde. Alsof ze een buitenritje aan het maken waren, net zo ontspannen en losjes aan het galopperen, uitzonderlijk! En het schimmeltje van de Italiaanse amazone. Ontzettend heet maar als een kat over alle sprongen heen, wat een karakter.
Ik loop wel op de zaken vooruit, want eerst werden de teammedailles verdeeld. Ondanks hartstochtelijk aanmoedigen door het Britse publiek (en onsportief boegeroep bij de eerste Duitser dat door de omroeper zwaar werd afgekeurd) slaagden de Britten er niet in om dat felbegeerde teamgoud te winnen, en zelfs de twee balken van Ingrid Klimke waren geen belemmering voor de Duitse overwinning.
De individuele finale was bloedstollend. Iedereen zal de laatste rondes hebben gezien, Sam die opnieuw eventjes rondhuppelde alsof er niets stond, en de schimmel van Sarah Algotsson die in de driesprong het nog wist te redden en toen die laatste balk eruit aaide. Hij rolde eerst naar voren, toen weer terug en tergend langzaam uiteindelijk uit de lepels naar de grond. Iedereen had zo te doen met haar, ze dacht al foutloos te zijn en hoorde toen de balk vallen.
De medaille-uitreiking, opnieuw met de skyline van Londen als achtergrond, was heel bijzonder. De meeste paarden stonden op hun dooie gemak in die heksenketel te wachten, en ook de ererondes met het Britse en Zweedse teams in strak gelid vond ik prachtig. Die stralende gezichten en die gelukkige paarden, wat een teamsport!
En nu zit het erop. We weten nog niet zeker wat we de komende dagen gaan doen, maar we blijven in ieder geval niet in Londen. Voor ons zijn de spelen voorbij, maar de indrukken moeten nog bezinken. Het is een roller coaster geweest de afgelopen dagen, nu is het tijd voor vakantie 😉