We were indeed driving down to the river belting out my favourite Springsteen song when my husband suddenly broke off. “Wait! Is that a croc hiding in the water?” I tried to see what he was pointing at. “It could be. After all, we’re not that far from Crook’s Corner where we saw that big one.” 

We stopped the car and reconsidered. It had seemed such a good idea, back home. Instead of crossing to Zimbabwe through Beitbridge, South Africa’s most-dreaded border post, we would take the scenic route through Mozambique. After all, most of it was on good tarred roads, and the shortcut using a dirt road hugging the Zimbabwe border was said to be in good condition. Even driving through the legendary Limpopo river was supposed to be easy. 

And until now, everything had gone smoothly. My prep work had paid off, we had even made sure we finished all the beer to avoid hassles with Mozambique Customs. We had found the great grey-green greasy Limpopo and were all set for our first African river crossing. But none of my guides said anything about beating off crocodiles. 

Suddenly, while we were checking a detour that would get us to an actual bridge, some children appeared. They were barefoot, smiling broadly and waving for us to follow them. We shared a long look, “What the heck, let’s go” and drove down the dry riverbed to the boys splashing in the shallow waters. They pushed a big log out of our way and waded to the other side, with the Hilux following closely. The safe crossing called for celebration, but with a long drive still ahead we thanked our heroes, shared some cold soft drinks with them and pushed on. 

After bouncing for hours on the rough track that was not quite as good as I had been led to believe, we finally got to the border in dusty Chiqualaquala. We were seriously behind schedule by now and worried about getting in before dark. We could also smell bushfire and a large plume of smoke appeared to be between us and Mabalauta, destination for the day, where we would start six days of roughing it in Gonarezhou, Place of the Elephants. 

The friendly Immigrations officer told us not to worry about it. “You’ll be fine. It’s not a bushfire, they are removing landmines that were left over from the civil war. As long you stay on the roads, nothing will happen.” Suddenly I understood why there had been tape tied to the trees and felt quite relieved about not relieving myself behind a tree earlier. Even though I hadn’t made the connection, the hazard signs in our trusty navigation app had proved to be quite useful.

When sunset still saw us crawling along the African veldt, I was less sure about the app. It showed an off-road track that was supposed to lead us to camp, and it matched the car tracks in front of us, but with a notice saying ‘road closed, turn back and follow the signs’ we were clueless. Did we miss a turnoff when we were so excited about the pangolin we spotted? Admittedly, it was only his unmistakable rear end, but still. 

And indeed, the sign was there. Paint peeling off, and the words almost completely faded away, but we could still make it out. ‘Turn left to Mabaulata camp site, 2 km’. With our driving speed not fully up to African standards and certainly not in pitch dark, it was another twenty minutes before we were warmly welcomed by the ranger. Our ETA had been radioed through from the park gate, and he had been waiting for quite a while, unsure what was keeping us. Deciding not to launch into a long tale, we bought some firewood and drove off to make camp. 

10 pm saw us finally settled with a nice South African red, enjoying the sounds of elephants drinking from the river below. It was the perfect way to wind down after a full day, but I felt sure we hadn’t even scratched the surface of this remote corner of Africa.

this was originally submitted as an entry for the 2021 Bradt travel writer competition

We rijden via Crooks corner naar de grens met Mozambique, die hopelijk snel gaat.

De hoeveelheid papierwerk vooraf was iig indrukwekkend, een A4tje vol gegevens voor de temporary import permit, visa aanvraag via de ambassade in Brussel, het lijkt wel een audit. Vervolgens de Limpopo doorsteken, het water staat laag genoeg om niet de ferry te hoeven nemen. 60 km zandpad, grens met Zimbabwe (e-visa!) en dan naar Mabalauta, de eerste stop in Gonarezhou , zonder WiFi, stroom, of wat voor voorzieningen dan ook. We zijn dan ook goed bepakt, 200 liter diesel, volle water tank, goed gevulde voorraadla en koelkast (op aparte accu), met eerste levensbehoeften als wijn, kaas, chocolade, en melk voor de cappuccino (we hebben de usb oplaadbare opschuimer uiteraard bij ons), en wat luxe als tomaten, uien, courgette en crackers. We zijn trouwens wel een zak chips armer, die werd net door een aapje uit de auto gegrist! 

kortom, we zijn er klaar voor. Ergens eind van de week wsl weer on the grid, tot die tijd: drive safe, want dat is de vaste opmerking hier

Maar die bestemming maakte wel alles goed. Cleopatra Mountain Farmhouse (Lonely Planet: “If God were to top off the beauty of the Drakesnberg with a gourmet treat, Cleopatra Mountain Farmhouse would be it”) ligt diep in de Drakensberg en wordt gerund door een beroemde Zuidafrikaanse chef. De kamers hebben ieder een eigen stijl, en kijken allemaal uit over een flinke vijver vol forellen waaraan ook de lounge en de eetzaal liggen. Het is een oase van rust en zeer geschikt om bij te komen van een intensief weekje. Lesotho was fantastisch maar de vele kilometers ga je wel voelen. Met name de eerste dag hebben we dan ook vooral genoten van de rust, en ons mentaal voorbereid op het diner. Iedereen (in smart casual)  werd rond zeven uur verwacht for drinks in de lounge, waar we gastvrij werden ontvangen door de kok en maitre d’hotel (een vrouwelijke maitre zal toch geen maitresse heten? Hoe dan ook, de gastvrouw dus). De wijn voor bij het
diner (helaas geen wijn arrangement) konden we uitzoeken in de kelder, en na een uitgebreide toelichting op het menu inclusief geschiedenis van het hotel, was het ronduit genieten. Geen gedoe met light producten en veggies (“ik ben toch geen konijn”, aldus de kok), rijke roomsauzen en een prachtige steak (die ze juist niet heel langzaam garen maar heel snel dichtschroeien, laten staan, nog een keer verhitten en dan gewoon laten
staan, die techniek ga ik eens proberen), maar ook een garnalencocktail met pindasaus. 
En die trend werd voortgezet met een driegangen ontbijt de volgende dag. Lunch wordt niet geserveerd maar als je toch trek kreeg, stond er van 12 tot 5 een prachtige cheese platter en zelfgebakken muffins, meer wil je
ook niet als je nog van het avondeten wil genieten.  Om niet alleen maar te zitten snoepen, zijn we een stuk gaan lopen in de Drakenberg. Totaal verlaten gebied, prachtig uitzicht op de bergen ten noorden, en als enorme klapper twee lammergieren die boven en langs ons cirkelden, toen we net op een uitzichtspuntje zaten. Later bleek dat fotografen speciaal hiervoor naar toe komen en hier dagen op zitten te wachten, ze zijn wereldwijd bedreigd en ook de populatie in Drakensberg heeft het moeilijk. 

De avond was een herhaling van de dag ervoor, en met name de espresso van mushroom was ontzettend lekker. 

Barberton 
Aan alle goede dingen komt een eind, en dus ook aan dit fantastische verjaardagscadeau. De rit van Cleopatra naar Kruger was te veel voor een dag, dus hadden we Barberton (een uurtje zuidelijk) gepland voor de overnachting. Hotelletje uitgezocht maar niet geboekt (moet lukken) maar dat viel tegen. Er bleek een Geologie conferentie te zijn, en het geplande hotel zat vol, zo hoorden we al van de Duitse familie die net voor ons aankwam. Gelukkig had de eigenaar al wat anders voor hen geregeld, en wij konden daar ook terecht. Dat bleek een eenvoudig B&B iets verderop, waar we door de gastheer werden uitgenodigd voor een glas wijn in de tuin, samen met de Geologie professor. Dat liep naadloos over in een braai (bbq) en een geweldige avond met discussies over Competitive Exclusion, de ouderdom van de Barberton rocks, de ontwikkeling en toekomst van Zuid-Afrika, en het uiterlijk van mensen uit Cornwall. Briljant!

Kruger game reserve
Kruger is snel genoeg samen te vatten: reusachtig groot, heel veel beestjes en bijna geen water. We hebben ruim vier dagen door het zuidelijke deel van het park getoerd en de droogte is onvoorstelbaar. Bijna alle rivieren staan droog en zien eruit als de zandvlaktes in de Drunense duinen. De weinige plekken waar nog wel water is, zijn dan ook bijna garantie om dieren te zien, maar ik vraag me ernstig af wat er gebeurt als het dit jaar ook weer te weinig regent. 
Oke, elk nadeel heb zijn voordeel, en we hebben dus wel heel veel dieren gezien, van de allergrootste (hippo, wildebeest) tot de allerkleinste (steenbokkie, genet cat), alle 120.000 impala’s (althans zo voelde het) en
diverse andere hertachtigen. The Big Five (rhino, olifant, buffalo, leeuw, luipaard) hebben we ook allemaal gezien, en verder zebra’s, giraffes (dat zijn net fotomodellen, die staan echt te poseren), hyena, nijlpaarden,
krokodillen, hondsbrutale (en gevaarlijke) apen en diverse vogels. Het leukste is nog wel om zelf dieren te spotten in de bush of op het veld, en dat lukte best aardig. Erg grappig om te zien hoe echt grote dieren zich perfect weten te verbergen, je moet soms goed kijken om een giraffe of olifant te zien, om over leeuwen maar te zwijgen. Gelukkig kennen alle kampen borden waar de sightings van die dag worden gepubliceerd, en ook
een grote groep auto’s (je mag vrijwel nergens uitstappen!) is een aardige weggever. 
Naast de self drives zijn we twee keer met een gids het park in gegaan, en dat leverde ons tijdens de night drive nog een bush baby (nagapie = nacht aapje) en een luipaard dat midden op de weg lag (lekker warm). 
Klein minpuntje in Kruger was eigenlijk het eten, prachtige steaks werden verzopen in in bbq saus en andere gerechten zagen er op de kaart prachtig uit, maar bleken toch veredeld toeristenvoer. Jammer, maar gelukkig zat het met de wijn en de koffie wel goed. 

Laatste loodjes
Om de reis naar Jo’burg niet te gek lang te maken, hebben we nog een laatste stop gemaakt, in de buurt van Blyde River canyon. Pas nadat we ook de Treurrivier hadden gezien, viel het kwartje; het gaat hier om de Blijde
rivier De canyon zelf is groot en best fraai, maar met name de potholes bij de samenloop van Blyde en Treur waren indrukwekkend. Diepe ronde gaten, in alle soorten en maten. Onze lunch stop (Pilgrim’s Rest) viel wat
tegen, een disneyfied goudzoekersdorpje, dat overspoeld wordt door toeristen en waar we voor het eerst echt te maken hadden met souvenirverkopers, die ‘No thank you’ niet kenden. 

Culinary do’s
Dinner at the Victoria Manor
Marmite on toast
Kudu biltong
Pancakes in Pilgrim’s Rest

Culinary don’ts
Black peppered steaks
Eten in Kruger


Groeten en tot in Nederland
Antoine en Lielle

Prima diner, duck breast en een cheese platter! Vandaag ook weer de grootste lol gehad, en net even tijd voor het eten om eea bij te werken. 

Addo deel 2: In the jungle, the mighty jungle, the lions sleep tonight
Ja, we hebben leeuwen gezien (dit voor de ongeduldige lezers). De sundowner guided tour was super, in een verhoogde truck met overkapping werden we door het park gereden op zoek naar de ‘spannende’ dieren. En die hebben we gezien. Drie cheetahs die bij een karkas van een kudu(hertachtige) lagen, een baby olifantje van nog geen maand oud, en na een stuk flink doorblazen dan inderdaad twee leeuwen die in het avondzonnetjelagen te maffen. Grote verkeerschaos erbij, inclusief zelfs een auto met pech die later werd weggesleept door de ranger. We hebben er zo’n twintig minuten gewacht in de hoop dat er nog wat spannends ging gebeuren, maar helaas. De catering (vooraf bestelde drankjes, snacks als biltong and droe worst) was welkom, en we waren net op tijd binnen, de gate van het rest camp sloot namelijk om zes uur en onze gids waarschuwde de anderen al: ‘Be in time; if you are late, I will be waiting for you with a fine, and not with a key’.

 
’s Avonds opnieuw gegeten bij de lokale culinaire hotspot (en enige optie), de Cattle Baron. Het voorgerecht (zalmforel met rosti) was prima, de black peppered steak flambeed in brandy had meer weg van een hap rode pepers. Pas na het zorgvuldig eraf schrapen van alles dat op een peperkorrel leek, was er nog iets van het vlees te proeven. Zonde!
Met de wijze tips van de gids nog in het achterhoofd zijn we de volgende dag nog twee keer op pad gegaan, en met name de tweede keer was verrassend productief. ’s Ochtends al een jakhals gezien, ’s middags nog
struisvogels, schildpad, een kudde olifanten waaronder een puberolifantsjochie dat stoer wilde doen tegen de auto, en later nog een kudde olifanten die duidelijk op pad waren naar een volgende plek. 

Addo – Cradock: Downton Abbey
En dat moesten wij dus ook, en omdat Hogsback geen kamers meer had, hadden we een overnachting in Cradock geboekt bij een B&B. Zo’n 150 km rijden, een goede twee uur en dat liep  voorspoedig. Cradock bleek
verrassend veel leuker dan we hadden gedacht, een militaire plaats uit 1813 die was gevestigd om de Xhosa te belemmeren de ‘Great Fish river’ (geen idee of de vis of rivier groot is, we hebben geen van beide gezien) over te steken. Ons B&B was een oud koloniaal pand, waar we de Garden Room toegewezen kregen, ik vermoed dat het vroeger in gebruik was voor de staf. We hebben de meeste bezienswaardigheden (huis van een bekende schrijfster en een Nederlands gereformeerde kerk uit 1849) overgeslagen, maar eentje konden we niet missen, de Victoria Manor. Een klassiek Engels huis, dat inmiddels  in gebruik is als hotel/restaurant. En Engelser kun je het niet krijgen. Ontvangst met – veel te zoete – sherry, een eetzaal vol tafelzilver, klassieke fauteuils en een buffet met onder andere roast potatoes, lamb stew and mint sauce en apple pudding met custard sauce.
Bijzonder, zeker als je verwacht gewoon ergens snel wat te gaan eten. 

Het stadje zelf was verrassend modern, veel zaken voor auto-onderdelen, maar ook luxe beddengoed, en twee prima supermarkten (waaronder de spar ). Ik heb mijn ogen uitgekeken, had nog altijd de beelden van Ghanese ‘supermarkten’ voor me en dan was dit een heel groot contrast. Maar gelukkig had de lokale drogist ook nog allerlei traditionele kruidenmengsels te koop, al heb ik die toch aan me voorbij laten gaan. 

Cradock – Malealea: Road to nowhere
En met voldoende noodrantsoen, alle electronica geladen en een benzinepomp gepland kort voor de grens (weinig ongelode benzine in Lesotho, wordt vervolgd) op weg naar Malealea. We hadden zo’n vijf uur en 416 kilometer voor de boeg, dus met vertrek rond tien uur zat daar voldoende marge in om voor donker(rond zes uur) de laatste 7 kilometer over een onverharde weg te rijden. En idd, we schoten lekker op, en rond lunchtijd waren we aangekomen in Aliwal-Noord (Aliwal-Zuid hebben we niet kunnen vinden), volgetankt en gestopt voor de lunch bij The Pantry, waar prima cappuccino en heerlijke sandwiches (Pesto/mozzarella en feta/tomaat) werden geserveerd. En daar leek het me handig om te controleren of de grens wel open was op zaterdag (je weet maar nooit). En dat was gelukkig wel zo, maar hij sloot wel om vier uur (volgens de Lonely Planet). En met anderhalf uur te rijden wil je toch echt rond half twee wel weg zijn om wat marge te houden. Maar dan zou het geen probleem mogen zijn, toch.
Alvast wel maar naar een plan B gekeken (omrijden via hoofdstad Maseru, veel kilometers en veel tijd).  Rond half drie draaiden we volgens planning de laatste 21 kilometer naar de grens op (richting het plaatsje Boesmanskop) en dat bleek niet zo zeer een onverharde weg maar een vergane asfaltweg te zijn waar het een hele uitdaging werd om de snelheid in de dubbele cijfers te houden. En dan wordt het toch nog best spannend. Niemand te bekennen, alleen omheiningen van de boerderijen uit de wijde omgeving, her en der wat vee, windmolens om water op te pompen en dat was het dan wel. Maar, complimenten voor Google maps, we stonden om iets over drie (dwz met 10 minuten vertraging) waar de grenswachten van beide landen keurig op hun post waren. Stempels verzameld (we waren de vierde auto van de dag), een verblijfsvergunning voor Lesotho van 10 dagen, en binnen een kwartier konden we verder. Met complimenten voor de mission statements bij beide douanes overigens!
En meteen na de grens een sms’je: welkom in Lesotho, hopelijk heeft u een goede reis gehad

Dan Lesotho, wat een contrast! Veel meer shared taxi’s overal (met bijbehorende rijstijl), veel meer bewoning langs de weg, kebabs die op straat gegrilled worden, de bekende stapeltjes tomaten op de markt, en overal mensen (en begrafenissen, blijkt gebruikelijk op zaterdag). Erg bijzonder was ook de sponsoring door Vodaphone (vodacom hier) van de lokale kroegen en de ‘humped zebra crossings’ die bijna niet te zien zijn
maar wel stapvoets genomen moeten worden als je je auto heel wil houden. Wegen zijn verder prima, tot het laatste stukje. Een bergpas genaamd Gates of Paradise op 2000 meter, via een  zandpad (wel mooi vlak) met prachtige uitzichten. Alle reserveringen klopten, diner was een braai (bbq) met T bone steak en diverse groenten, we hebben echt niets te klagen over het eten hier. 

Malealea

Malealea is een dorp dat al eeuwen bestaat en waar de bevolking leeft van hun eigen vee en de gewassen die ze zelf verbouwen (en wat cash crops voor kleding). De Lodge wordt gerund door een familie die er al tientallen jaren zit en het is een echt gemeenschapsproject. Alle activiteiten worden begeleid door mensen uit de omgeving, en er zijn diverse initiatieven om het dorp verder te ontwikkelen. 
Wij hadden in de ochtend gekozen voor de Village en Museum tour, waarbij we twee uur lang door het dorp hebben gelopen, bij de witte vlag (zie verder) lokaal gebrouwen bier gedronken (lijkt op cider met een sterke hop nasmaak), allerlei informatie over lokale planten en gebruiken hebben gehoord (vandaar die info over de begrafenissen hiervoor) en daarna nog een museum bezocht. Die tour duurde niet zo lang (10 m2) maar de gids was erg onder de indruk dat we de oven en de windschotten voor het kookvuur wisten te herkennen. Ik was nog het meest onder de indruk van armbanden die gemaakt werden van opgevouwen snoeppapiertjes. Kleurrijk, inventief en gewoon leuk. 

Malealea is een Pony Trek lodge en dat is natuurlijk wel heel verleidelijk, dus zijn we (ja, Antoine heeft ook gereden) ’s middags een buitenritje langs de canyon gaan maken. Twee uur gestapt op kleine en zeer zekere Basuto pony’s, wederom met een gids die de foto’s van Nederlandse paarden (en vooral rijdende vrouwen) heel bijzonder vond. 
Prima lamb stew ’s avonds, en de bekende blackout om 10 uur, kaarsen en lucifers zijn standaard uitrusting van de kamer.  

Malealea – Semonkong
Totaal het besef van dagen kwijt, maar ik geloof dat dit maandag 29 augustus is. Hoe dan ook, we zijn vanuit Malealea op weg naar Semonkong, en we zijn van plan om te tanken in Maseru; het ligt min of meer op de
route  en waarschijnlijk is er in Semonkong geen loodvrije benzine te krijgen. 
Dat was tenminste het idee. Het benzinestation bij de afslag was een grote chaos van auto’s die zich een weg probeerden te banen naar de pompen, en net als wij aan de beurt zijn blijkt de benzine op. Dan maar een stukje richting Maseru rijden, en dat blijkt een ervaring op zich. Twee fikse aanrijdingen gezien, verkeerschaos van het niveau Achimota junction (voor de Ghana kenners) en diverse pompen zonder brandstoffen. Net als we van plan zijn om het dan maar op ¾ tank te houden (ruim voldoende) doemt er een Puma station op met opnieuw lange rijen. Hoopvol aanschuiven in de kortste rij bleek niet handig, iedereen wilde loodvrij tanken een man met een groot geweer zorgde er iig voor dat iedereen keurig op zijn beurt wachtte, alleen de hoeveelheid jerrycans die regelmatig uit de achterbak werd gehaald, baarde wel zorgen. Maar gelukkig konden we nog zorgen voor een volle tank (en fill it up betekent hier ook echt vol, tot de laatste milliliter) en daarmee op pad naar Semonkong. 

En wat een tocht was dat! We hebben passen ruim boven de 2500 m gereden, die we echt in zijn 1 naar boven moesten tuffen. Op meerdere plekken grote rotsblokken op de (opnieuw prima) weg en zelfs een paar keer nog sneeuwplakkaten in de berm gehad. Kennelijk zijn er in juli nog mensen ingesneeuwd in de lodges en dat was geen verrassing als je zag hoeveel er nu nog lag. En overal kom je mensen tegen, als je denkt op een verlaten stukje rustig te kunnen lunchen of gewoon even rond te kijken, mispoes. 
En als je dan denkt dat je alles gehad hebt, komt het laatste stukje naar de lodge nog. Eerst stapvoets door het dorp, dat bijna een western stadje lijkt met overal paarden en ezels die braaf op hun eigenaar staan te wachten. Zowel google maps als de pijlen van de lodge sturen ons via een kleine wateroversteek een steil keienpad af richting de rivier, en na wat navragen bij de passerende voetgangers blijkt dit inderdaad te kloppen.
Dus toch maar heel voorzichtig naar beneden hobbelen en na een rivieroversteek (gelukkig met brug) arriveren we inderdaad in Semonkong Lodge, een luxe uitvoering van Malealea. De rondavel (wel een flink stuk heuvelop, niet fijn na een wijntje) heeft een haardvuur, en het restaurant kent een keuze uit twee gerechten ipv het eten wat de pot schaft. We blijken wel aan de lokale A2 te zitten, de hele dag komt er verkeer (lees mensen te paard/ezel) voorbij, gelukkig blijft de overlast beperkt tot hinnikende paarden en wat scheldwoorden tegen de ezels. Ze zijn op weg uit de heuvels naar de lokale markt om hun oogst te verkopen en/of inkopen te doen. 

Semonkong – Place of Smokes
Deze dag hebben we gekozen om maar wat actiever te zijn, en naar een waterval te lopen. Met gids, niet nodig voor de route maar erg leuk om zo achtergrondinformatie te horen. Zo is er iedere maand een paardenrace in de vallei, maar vanuit de wijde omgeving aan wordt meegedaan. De waterval is indrukwekkend, ruim 200 meter hoog, en loodrecht. Geen wonder dat het hier Place of  Smokes heet. 

En na zo’n wandeling (ca 3 uur) heb je natuurlijk een biertje verdiend, en wat kun je dan beter doen dan een lokale kroegentocht. De lodge zorgde voor een gids/fotograaf en gids/ezelbegeleider, en twee Bobs (beter gezegd Bobbine en Bobette). We werden namelijk op ezeltjes gezet (antoine kon bijna meelopen) en zo van pub tot pub vervoerd. Ezelbegeleider was wel fijn, want hoofdstel of halster deden ze niet aan Maar de kroegentocht was een daverend succes, pool spelen, grote flessen bier drinken (vooral door de gidsen trouwens) en vooral veel gelachen met de ezels die bij voorkeur hun eigen weg gaan. Het was ook mooie kans om rond te kijken in het dorp, en er werd zo hard om ons gelachen dat we gerust foto’s konden maken  

Semonkong is inmiddels al weer een paar dagen geleden, we zitten nu in een enorm luxe mountain retreat met fantastisch eten, en vertrekken morgen richting Kruger. Een verslag van de tussenliggende dagen volgt nog, het is inmiddels wel lang genoeg geworden. 


Wishing you Khotso, Pula, Nala (Peace, Rain, Prosperity)
Antoine en Lielle

En tja, met een glas wijn bij de hand en lekker eten in het vooruitzicht kom je niet ver met verslagjes typen. Nu dan maar voortgezet vanuit Addo Elephant national park. Goed ontbijt achter de kiezen, een aardige cappuccino onder handbereik en al heel wat avonturen achter de rug, maar daarover later meer. 

Eerste indrukken
Wat een land vol verrassingen en wat een heerlijk land om in te reizen.
Dit is niet Afrika voor beginners, dit is reizen voor beginners De kwaliteit van de wegen varieert van ronduit fantastisch (N2 vanuit Cape Town) tot prima dirts road (Addo) en soms een keer een pothole, maar duidelijk recent want alles wordt goed onderhouden. Verkeer (links rijden) is ook prima te doen, wel heel gebruikelijk dat je half op de vluchtstroook rijdt zodat je ingehaald kunt worden (of opzij gaat voor een inhalende tegenligger). Geen heel rare dingen gezien als overstekende koeien (daar hebben ze hier een viaduct voor, no kidding) of bizarre acties van trotro’s/tuktuks of wat dan ook de lokale benaming is, want ze rijden volop rond. Zeker de eerste lange ritten (Cape Town – Knysna en Knysna – Port Elizabeth) waren gestaag 120 rijden, en lekker opschieten.
Maar we hebben niet alleen kilometers lopen blazen, de rit van Cape Town richting Kaap de Goede Hoop (zover zijn we niet gekomen) was spectaculair. Steep drops naar de Atlantic, stevige wind (lees zo erg dat je tegen de berg aan geblazen werd) en prachtige uitzichten over onder andere Houtbaai. De beloofde haaien en walvissen hielden zich koest, en aangezien het boottochtje naar Robben Island (weer later meer) al maagtechnisch spannend genoeg was, zijn we ze ook niet gaan opzoeken. 

Cape Town

Helemaal top! Dit staat boven Tel Aviv en Vancouver als onze favoriete stad, en drie dagen waren zeker te kort om recht te kunnen doen aan alles wat Kaapstad te bieden heeft. Alleen al de keuze in restaurants zou een
verblijf van een maand rechtvaardigen, om over de wijn(gaard)en en attracties maar te zwijgen. Topbestemming was toch wel de Tafelberg, een kabelbaan die niet onderdoet voor een serieuze skilift bracht ons naar zo’n 1000 meter en dankzij het fantastisch weer (zeer ongebruikelijk voor de tijd van het jaar) hebben we uitgebreid kunnen genieten van het uitzicht. Het beroemde ‘tafelkleed’ (laag bewolking boven Table Mountain) zorgde af en toe voor een bijna mystieke sfeer; kortom, fantastische bestemming meteen op dag 1. De rest van de dag hebben we vooral langs de V&A waterfront gedwaald (volledige opgeknapte omgeving
van de haven met hippe restaurants en winkels) en prima gegeten. 

Dag 2 begon met een zeer uitgebreid ontbijt in het hotel gevolgd door  eenbezoek aan de Old Biscuit Mill, het Strijp S van Cape Town. Druk met toeristen en plaatselijke bevolking, en uitgebreide keuze aan lekkernijen van over de hele wereld. Poffertjes naast hummus, dim sum naast bobotie. Een genot alleen al voor het oog, na het uitgebreide ontbijt hebben we daar maar bij gelaten. ‘s Middags met de boot naar Robben Island, een echte groepstour die fantastisch was georganiseerd. Bij de haven stonden diverse bussen met eigen gids klaar, die allemaal bij een ander punt van de route over het eiland begonnen. Veel informatie over de geschiedenis van het eiland en de rol die het heeft gespeeld door de eeuwen heen, waarbij heel duidelijk niet de bedoeling was om te wijzen naar de schuldigen maar wel de lessen uit het verleden te trekken. Ook het bezoek aan de gevangenis, geleid door een voormalig politiek gevangene, was indrukwekkend, al was er verrassend weinig ‘gedaan’ met de cel van Mandela. De gids moest erbij zeggen, ‘window # 4’  want hij was niet van andere te onderscheiden, ik vermoed een heel bewuste keuze. ‘s Avonds opnieuw heerlijk gegeten, en daarmee kreeg mijn verjaardag een passend slot. 

Dag 3 (zondag) was helaas qua weer wat minder, heel veel regen en stevige wind, vandaar dat we wat zijn gaan touren over het peninsula. Min of meer toevallig kwamen we uit op ‘Chappies’, de spectaculaire rit richting Houtbaai, die ik hiervoor al beschreef. Daarna zijn we het schiereiland overgestoken richting de Indische Oceaan (en onderweg nog een crossterrein gezien, yeah!) om daar de Afrikaanse pinguin te bekijken. Die zijn niet groot, maar ze kunnen een enorme keel opzetten en waggelen verrassend snel. De rest van de dag hebben we geschuild voor de regen in diverse cafeetjes (heerlijke koffie bij Haaz) en een tevergeefs bezoek aan District Six museum gebracht, dat bleek dicht op zondag. Later meer over deze bijzondere plek. 

‘s Avonds zijn we voor het – voorlopig – culinaire hoogtepunt van de reis gegaan, een 14-gangen diner bij het Beluga van Cape Town, La Colombe.
Gevestigd bij een van de wijnhuizen (Silvermist) aan de andere kant van de Tafelberg, en nog een aardige expeditie om er te komen. Flinke steile weggetjes in het pikkedonker rijden is toch best even wennen en een oud adres in TomTom helpt ook niet echt. Maar wel een geweldige ervaring. Twee minpuntjes waren de temperatuur binnen (Koud! Gasten zaten met hun jas aan te eten) en het hoge tempo waarin alles gebracht werd (en dan met name het effect van de grote glazen wijn die erbij hoorden), maar dat viel toch zeker weg tegen de kwaliteit en de inventiviteit van het eten. Een briljante vondst was de gegrillde tonijn die letterlijk in een blikje geserveerd werd, maar ook de Asian pork burger, de La Colombe garden, het Granny Smith ijsje en de Cape Oyster waren fantastisch. 
Kortom, een cosmopolitische stad, met fantastische uitzichten, geweldig eten, zeer vriendelijke mensen en prachtig weer!

Garden Route and Knysna
Op maandag werd het dan tijd om richting het oosten te trekken. We hebben wel nog snel het district 6 museum bekeken, waar Apartheid in een notendop werd getoond. In een grote kamer, we dachten dat het de entree was, vol foto’s, teksten en kaarten, werd de geschiedenis van deze wijk weergegeven. Iets wat begon als een saamhorige gemeenschap van de Afrikaanse bevolking werd in een een klap door de toenmalige regering bestempeld tot een ‘witte wijk’ waarbij de oorspronkelijke bewoners werden verhuisd naar de buitengebieden. Het verhaal werd opnieuw verrassend neutraal verteld, er was vooral aandacht voor de individuele herinneringen. Een eclectisch museum zonder rode draad, dat wel veel indruk maakte. 
De rest van de dag hebben we vooral kilometers gevreten, als we de Lonely Planet mogen geloven, zijn we veel prachtige dingen voorbij gereden, dus die moeten we maar bewaren voor de volgende keer. Het landschap is mooi en bij vlagen zeer indrukwekkend maar niet altijd even afwisselend. De kust is wel erg ruig, net als de oceaan. 
Knysna is een redelijke stad aan een lagune, met veel aandacht voor watersport, hiking en adventure activiteiten. Wij hebben ons beperkt tot een – zeer korte – wandeling in Knysna Forest, waarbij vooral de rit er
naartoe het mooiste was, voor het eerst een ‘dit is Afrika’ gevoel met potholes, een rivierdoorsteek en gravel roads. De lunch in Buffalo Bay wasde eerste culinaire tegenvaller, cheap tourist food, maar de baai bracht
wel veel herinneringen aan het Ghanese strand terug. Heftige golven, veel rotsen en klassiek wit zand. 
Bij ons vertrek wees de Griekse eigenaresse van ons hotel nog op ‘The Heads’ die we inderdaad niet hadden willen missen.
Angstaanjagende brekers op flinke rotspartijen, geen wonder dat het volgens de Britse marine, de moeilijkste zeedoorsteek ter wereld wordt genoemd. 

Eastern Cape and Addo Elephants National park
De rit van Knysna naar Addo was weinig spectaculair. Plettenberg baai was aardig, Port Elizabeth viel tegen (vooral veel industrie) en de townships buiten PE waren deprimerend om te zien. Het contrast tussen het rijke Kaapstad en zulke wijken is wel schrijnend. Maar ook deze weg (geen N route meer) was prima te rijden, en rond vijf uur zaten we met een glas wijn voor onze rondavel uit te kijken op de waterhole, waar zich al snel de eerste olifanten meldden. Met behulp van een verrekijker ontdekten we ook aardvarks, hartebeesten en zowaar drie leeuwen, ruisend in het struikgewas. Ongelooflijk, binnen tien minuten twee van de Big Five te pakken. 
Dus vanochtend voor zonsopgang vol goede moed en gewapend met camera’s en verrekijkers in de eigen auto op pad voor de andere drie (buffalo, rhino, luipaard) en de ‘bijvangst’ (zebra’s, duikers, kudu’s en heel veel vogels). Na wat zoeken vonden we de eerste beestjes: ‘kijk, daar Iinks, een hertachtig iets. Kudu’s? Ze hebben duidelijk een gewei, maar het ziet er wel wat anders uit.’ Blader, blader, ….. ‘Volgens mij is dat een buffalo!’ (3/5). Op dezelfde plek ook nog een paar zebra’s en de eerste olifant van wat dichterbij gezien. Zebra’s zijn leuk, net Ukkie die in de modder heeft gerold Ook aardvarks zijn grappig, brutaal naar je kijken, poseren voor de camera en gekke bekken trekken. 

Tja, en dan die olifanten. We hebben ze van dichtbij gezien, en hoe! Het begon met een grote elephant bull (Olifantsstier?) die overduidelijk van mening was dat hij daar op die dirt road stond en wij maar moesten oprotten. Ik ben geen olifantenfluisteraar maar deze lichaamstaal was duidelijk genoeg gelukkig besloot hij het veld aan de overkant te gaan verkennen zodat we uiteindelijk verder konden. En dat leverde ons een ontmoeting met mamma olifant en kindje op, die plotseling uit de bosjes opdoken. Best leuk dat ze daar bleven staan poseren maar na een half uur geduldig wachten wilden we toch onze reis vervolgen. Toen de laatste olifant uiteindelijk wat aan de kant ging, zijn we er met lichte schroom langs gereden. 
Die schroom werd echter al snel aardige paniek toen er een olifant onze kant op kwam in redelijk vlot tempo, licht opgejaagd door de auto erachter. Gelukkig ging mevrouw olifant aan de kant, zodat we er langs konden zonder brokken. Maar ook dit kon nog spannender. De volgende minikudde (paar mamma’s met kinderen en pubers) kwam al snel, en daarna ontstond ook een menselijke minikudde (wij, toeristenbus achter ons
geparkeerd, tegenligger in personenauto). Tot zover nog redelijk oke, totdat de minikudde olifanten onze kant opkwam, de tegenligger ons wilde passeren en zich natuurlijk klem reed op  de toeristenbus. Traffic jam in Addo Elephants park, toeristenbus bleef staan en onze enige weg was vooruit richting mamma olifant. Gelukkig besloot zij keurig de vluchtstrook te nemen, en ons zo te passeren (dat levert wel foto’s van heeeeeeeeel dichtbij op!), maar het is best slecht voor je hart moet ik zeggen.
Na deze enerverende ochtend waren we toe aan ontbijt (zie begin van de mail) en een uurtje bijkomen, om vervolgens dit verslag voor jullie te schrijven. Voor vanmiddag staat de sundowner drive op het programma, dit keer met guides in een echte safaritruck op pad. Zij die leeuwen gaan zoeken, groeten u!

De komende dagen
Ervanuitgaande (geen idee of er spaties tussen horen) dat dat goed komt met die leeuwen hebben we de komende dagen gepland om wat bij te komen.
Morgen doen we waarschijnlijk nog een sunrise drive op eigen houtje, en rijden dan richting Hogsback waar we een mountain retraite (http://www.applegarth-bredon.co.za/ ) doen in een dorpje vol alternatievelingen en kunstenaars. Op zoek naar de yoga en klankschalen
 Daarna rijden we naar Lesotho voor een aantal dagen in het Mountain Kingdom en over een week via Drakensberg op pad naar Kruger voor meer beestjes.

Voorlopige bestemmingen in Lesotho
http://malealea.com/
http://www.semonkonglodge.com/

Route richting Drakensberg
https://en.wikipedia.org/wiki/Qacha%27s_Nek


Om te voorkomen dat dit een lang verhaal gaat worden ;-), hieronder nog wat korte impressies 

Flightless dung beetle
Deze zeldzame kever is een must-see in Addo, en de reden dat je niet over olifantenmest mag rijden. We hebben hem nog niet gespot, te druk met de olifanten. 

De bobbejaanbrug
Nooit geweten wat een bobbejaan is maar de Engelse vertaling gaf uitsluitsel, een baboon of baviaan. 

Parkeergeld 
Het bekende Ghanese ‘you give me small dash’ voor de jongetjes die op je auto passen, is hier gereguleerd. ‘Only car park attendants wearing red bibs are authorized to receive tips’! Wel ideaal, want ze regelen een plekje voor je, en er wordt een oogje in het zeil gehouden. 

Hotels en restaurants
De service is uitzonderlijk; mensen zijn open, vriendelijk, gastvrij en behulpzaam. In het eerste appartement stond een fles wijn en benodigdheden voor het ontbijt klaar, en die sfeer heerst overal. 

Zuidafrikaans lezen
Geweldig! Blikkiesvleis, kampkombuis, hierdie tenk; dat wordt een aparte pagina in het album

Culinaire dos and don’ts
Do
*   Eat steak, biltong, veggies
*   Drink South African wine
*   Eigenlijk bijna alles wel, met uitzondering van:

Don’ts
*   Burgers in Buffalo Bay
*   Cheesy marmite





Groeten uit een fantastisch land
Antoine en Lielle