Olympische Spelen – Roads, rivers and wine

Een zinderende finale, en Duitsland wint.

Lielle — Wed, 01 Aug 2012 17:12:16 +0000

Wat een wedstrijd! De crosscountry maandag was indrukwekkend. Vooraf was al voorspeld dat het heuvelachtige terrein een rol zou gaan spelen, en dat bleek wel. Glibberende paarden en ijzers eraf waren nog de minste problemen, Bendigo van Clayton Fredericks ging volledig onderuit na de enorme drop bij hindernis 20 en dan liggen je dromen in duigen. Maar de meeste indruk heeft toch wel Elaine gemaakt. We zagen haar op het scherm worstelen om in het zadel terug te komen, maar het mocht niet baten. Het klopje op de hals voor Vira was hartverscheurend.
Maar de hele dag was ongelooflijk. Een paar kleine logistieke minpuntjes (erg weinig schermen om de andere hindernissen te volgen, vrijwel geen beelden van Tim’s rit) konden niet opwegen tegen de geweldige ervaring om dit live mee te maken. Hoewel er vooraf veel commentaar is geweest op de keuze van de locatie, bleek dit echt een superplek. De skyline van Londen als achtergrond voor absolute topsport, en de grote massa paardenmensen in het hartje van een wereldstad gaven de wedstrijd een heel eigen karakter.
En ook de sport was ongelooflijk om te zien. Ik heb het grootste deel van de dag doorgebracht bij de eerste waterbak (met groot scherm) en hoewel ik er geen fout gemaakt heb zien worden, was het een fascinerende locatie. De steile afdaling van hindernis 7 (The Moon) zorgde bij veel ruiters voor een minder goed werkende rem, maar de besten lieten het eruit zien alsof het een oefencross was. Elaine en Vira gingen er fluitend doorheen, net als Andrew met ‘grote oren’ Millthyme Corolla. Oncarlos leek wat aarzelend maar Tim wist hem er overtuigend door te krijgen. Ook de tweede waterbak (waar Elaine haar Waterloo vond) werd sterk gereden door de meeste ruiters, hoewel er wel regelmatig voor de lange route werd gekozen. De drop met skinny leverde inderdaad wat problemen op, hoewel toch minder vaak dan verwacht, terwijl de coffincombinatie minder moeilijk bleek dan ik vooraf had ingeschat. De zwaarte van de cross zat hem toch vooral in het heuvelachtige terrein, de paarden hadden vaak ‘little gas left in the tank’ zoals regelmatig werd omgeroepen. De omroeper had wel meer boeiende opmerkingen, zo heb ik met regelmatig afgevraagd wie Joris van Spring Roll is, en ook Mikkel Jong had ik niet direct herkend.
Dat kun je niet zeggen van het Britse publiek. Ze blijven enthousiast, regelmatig aangesterkt door grote glazen bier of Pimm’s, en alle ruiters kunnen rekenen op luid gejuich als ze goed door een hindernis zijn. Maar het wordt pas oorverdovend als er een Team GBR ruiter langskomt, waarbij Zara Phillips uiteraard op het grootste lawaai werd getrakteerd. Ze merkte zelf op dat ze haar stopwatch niet kon horen piepen door de ‘enormous wall of sound’. Maar William Fox-Pitt en zijn four gorgeous blondes wisten wel vijf foutloze ritten waarvan drie binnen de tijd te produceren, zodat ze naar de tweede plek opschoven achter de ongenaakbare Duitsers die hun eerste plaats moeiteloos vasthielden.
En dan die springfinale. Als Oranjefan was het misschien geen topdag, maar als paardensportliefhebber des te meer. Twee paarden zullen me zeker bijblijven. Sam liep zijn twee parcoursen rond alsof het een trainingsrondje was, zo gemakkelijk en simpel. Dat gold trouwens ook voor zijn ereronde. Alsof ze een buitenritje aan het maken waren, net zo ontspannen en losjes aan het galopperen, uitzonderlijk! En het schimmeltje van de Italiaanse amazone. Ontzettend heet maar als een kat over alle sprongen heen, wat een karakter.
Ik loop wel op de zaken vooruit, want eerst werden de teammedailles verdeeld. Ondanks hartstochtelijk aanmoedigen door het Britse publiek (en onsportief boegeroep bij de eerste Duitser dat door de omroeper zwaar werd afgekeurd) slaagden de Britten er niet in om dat felbegeerde teamgoud te winnen, en zelfs de twee balken van Ingrid Klimke waren geen belemmering voor de Duitse overwinning.
De individuele finale was bloedstollend. Iedereen zal de laatste rondes hebben gezien, Sam die opnieuw eventjes rondhuppelde alsof er niets stond, en de schimmel van Sarah Algotsson die in de driesprong het nog wist te redden en toen die laatste balk eruit aaide. Hij rolde eerst naar voren, toen weer terug en tergend langzaam uiteindelijk uit de lepels naar de grond. Iedereen had zo te doen met haar, ze dacht al foutloos te zijn en hoorde toen de balk vallen.
De medaille-uitreiking, opnieuw met de skyline van Londen als achtergrond, was heel bijzonder. De meeste paarden stonden op hun dooie gemak in die heksenketel te wachten, en ook de ererondes met het Britse en Zweedse teams in strak gelid vond ik prachtig. Die stralende gezichten en die gelukkige paarden, wat een teamsport!

En nu zit het erop. We weten nog niet zeker wat we de komende dagen gaan doen, maar we blijven in ieder geval niet in Londen. Voor ons zijn de spelen voorbij, maar de indrukken moeten nog bezinken. Het is een roller coaster geweest de afgelopen dagen, nu is het tijd voor vakantie

De cross in 100 woorden

Lielle — Tue, 31 Jul 2012 17:17:03 +0000

Aangezien plicht alweer roept, en we zo voor de laatste keer richting Grinnitsj gaan voor het afsluitende springen alleen wat losse kreten over de dag van gisteren. Prachtig weer, topsport, voltige van Elaine, grote oren van Millthyme’s Corolla, vrijwel geen beelden van Tim, weinig TV-schermen in het terrein, oude meesters aan het werk, vooral ‘simpele’ vallen, heel veel GBR vlaggetjes, veel drukte in de metro, mooie foto’s, 50.000 toeschouwers, dochter van een oude meester aan de leiding, Duitsland op 1, grote verschuivingen, letterlijk ups-and-downs, geen teamresultaat voor Oranje, bier om 11 uur ’s ochtends, grote glazen Pimm’s, Dubarry’s, picknickkleden. Topdag!
Meer komt morgen, nu gaan we springen.

Olympische Spelen – topsport voor atleet en toeschouwer

Lielle — Tue, 31 Jul 2012 17:14:07 +0000

We weten het allemaal, de Olympische Spelen zijn topsport. Atleten trainen jarenlang om hier te kunnen vlammen, en ze zijn op het Olympisch podium in de vorm van hun leven. Maar ik had er niet bij stil gestaan dat het ook voor de toeschouwer een slijtageslag is, waarbij een uitgebreid trainingskamp geen overbodige luxe zou zijn. Want hoe ziet nu een gemiddelde dag van een OS-ganger eruit?
Het begint al met een uitgebreide serie yoga-oefeningen om de verkrampte spieren na een nachtje in een knus tentje op een halfzacht luchtbed weer wat los te maken. Daarna volgen de rek- en strekseries om in datzelfde kleine tentje je toilettas, handdoek e.d. te vinden onder de stapel afgedankte oranje shirts. Na deze kleine warming-up volgen wat springoefeningen onder de afwisselend kokendhete en ijskoude douche, waarna de core stability en balanssessie begint in de metro richting de sportlocatie van je keuze.
De intervaltraining vindt plaats bij het overstappen, soms nog bemoeilijkt door het meesleuren van bagage, waar regelmatig onderdelen uitvallen, zodat er nog wat gerekt kan worden. Daarna volgt een cooling-down tijdens de wandeling naar het stadion, waarbij diverse trappen beklomnmen en afgedaald worden. De alom aanwezige stewards voegen soms om voor de gewone sterveling volkomen onduidelijk redenen een extra klim in, waarbij de kuitspieren nog meer worden aangesproken.
Eenmaal aangekomen worden de armspieren in werking gesteld, tijdens het uit- en inpakken van de rugzak op zoek naar het ondefinieerbare gevaarlijke ding dat op de scanner is opgemerkt. Nadat het doosje blarenpleisters groen licht heeft gekregen, is het tijd voor de oefening ‘zoek de snelste rij naar de koffie’. Hierbij worden reactievermogen, flexibiliteit en handigheid op de proef gesteld. Voor de mannen is er een facultatief onderdeel ‘waar is het herentoilet’, de dames kunnen zich richten op ‘wc-bril hangen’.
De daginvulling is afhankelijk van het onderdeel dat de andere topsporters die dag gaan verzorgen. Tijdens de dressuur werken de toeschouwers aan de onderdelen ‘geconcentreerd kijken’ en ‘intelligente opmerkingen maken over afdruk en durchlassigkeit (Duitse termen zijn pluspunten!)’. De crosscountry spreekt voor zich, naast het afleggen van zo’n 10 kilometer heuvels en dalen op zoek naar de ultieme plek om a) de meest spectaculaire hindernis, b) een scherm met beelden van alle andere hindernissen, c) schaduw, d) zon, e) koffie/water/bier/Pimm’s/drank naar keuze, f) bacon roll/cadbury treats/jacket potatoes/fish and chips en f) perfect 3G ontvangst binnen kruipafstand te hebben, wordt ook de wave en de stem getraind tijdens het aanmoedigen van de langsstuivende ruiters. Mocht je aanwezig zijn tijdens het afsluitende springen, hierbij wordt aandacht besteed aan ’90 seconden adem inhouden zodat er geen balken vallen’ (dit is ook de reden van de gevallen balk van Sarah Algottson, het hele publiek liep blauw aan en moest wel naar adem happen), ‘ontwijken van Team GBR vlaggen en paraplu’s’ en de motivatie-oefening ‘juichen voor de Duitse overwinning’.
Hierna vindt er opnieuw een core stability en intervaltraining plaats gevolgd door het avondprogramma. Hierbij zijn diverse keuzes mogelijk zoals ‘Focussen in een oranje omgeving (locatie HHH)’, ‘rennen voor de laatste metro (diverse plaatsen in Londen)’, ‘Fietsen met een lekke band’ en ‘In slaap vallen op een te zacht luchtbed’. En dit herhaalt zich zo vijf dagen lang.

De Olympische Spelen, de sportschool is er niets bij!

Eindelijk regen gehad

Lielle — Mon, 30 Jul 2012 17:19:17 +0000

Je kunt toch niet naar Engeland zonder tenminste een enorme bui te hebben meegemaakt. Nou, dat hebben we gisteren. Twee korte maar extreem hevige onweersbuien boven Greenwich met een klap waarvan ik dacht dat je het in Eindhoven kon horen. Niet fijn bovenin de tribunes met een parapluutje.
Maar goed, verder was het weer een superdag. Niet echt qua Oranje paardengevoel, de Nederlandse proeven vielen tegen, maar ik heb wel genoten van de Japanner die ijskoud aan de leiding gaat nu, van oude meester Mark Todd die de derde plaats inneemt en van het enthousiaste publiek dat tot aan het eind bleef bibberen op de tribunes.
Van het succes van Marianne Vos hebben we weinig meegekregen. De huldiging in het HHH is pas woensdag, en de wedstrijd was grotendeels buiten de stad en moeilijk (lees niet) te bereiken zonder auto. Maar even swingen was ook lekker, al blijft het HHH je het idee geven dat je een oogafwijking hebt. Ik kan straks geen oranje meer zien.
En vandaag is het dan eindelijk tijd voor de cross. We willen er al vroeg zijn, in de naïeve hoop voor de drukte een plekje bij een mooie hindernis te kunnen vinden. Er worden 50.000 mensen verwacht en hoewel tot op heden de logistiek (muv die koffie dan) op rolletjes loopt, is dit wel heel veel voor zo’n compacte locatie. We gaan het zien, we hebben er zin in.

Lotsa fun and no coffee

Lielle — Sun, 29 Jul 2012 17:20:29 +0000

Wat een topdag gisteren. De gevreesde verstoppingen in de metro bleven volkomen uit, en het weer was perfect, lekker zonnetje met een frisse wind, en een geweldige omgeving. Greenwich park, met de Dockland Light Railway een klein half uurtje reizen en dan nog een stevig stuk lopen, is prachtig. Relatief compact (vergeleken met Badminton bijvoorbeeld), schitterend verzorgd en geweldige uitzichten over de stad. De cross slingert door het hele park (bijna 6 km heuvels lopen) en heeft een paar spectaculaire combinaties erin. Maar vooral de afwerking van de hindernissen valt op. De eerste waterbak ‘Wind in the Willows’ heeft bijvoorbeeld een picknickende kikvors onder een paraplu en het huis van Mr Badger . Maar de kroon wordt gespannen door de klokkenhindernis. Geïnspireerd door de Greenwich meridiaan is er van alle deelnemende landen is er een klok met de juiste tijd in de hindernis verwerkt. Maar ik loop op de zaken vooruit, en bovendien komt er op www.bokt.nl een volledige beschrijvingen van alle hindernissen te staan, hopelijk inclusief foto’s als de techniek wil meewerken.
Want het begon gisteren allemaal soepel. Binnen twee uur van de camping naar mijn plekje op de tribune, helemaal vooraan in het grote stadion. Even wat dressuur gekeken, en daarna afgesproken met een crossmaatje voor koffie. Daar begon het al wat minder soepel te gaan, lange, lange rijen bij de koffiestand en vervolgens viel het warme water uit. Het eten was inmiddels ook al op (om 11 uur dus) al wisten we verderop nog een breakfast roll met bacon, sausage and hash browns te scoren. Duly fortified konden we dus aan de cross beginnen en dat was maar goed ook, want twee uur later hadden we net de helft erop zitten. De hindernissen verdienden echt alle aandacht, zowel vanuit esthetisch als vanuit ruiterperspectief. Lastige combinaties, en indrukwekkend dikke hindernissen, zeker geen eenvoudige cross.
Na de lunch met collega Cayenne die voor Bokt de nieuwsverzorging doet en als razende reporter van alle Nederlandse en Belgische ruiters online verslag doet, de tweede helft van de cross gelopen en vervolgens uitgeput op de tribune neergestort voor het staartje dressuur. Maar daarin wel Ingrid Klimke met een bijzonder vriendelijke en aansprekende proef, waarbij het binnenkomen van de hoofdjury al een 10 kreeg. Ze leidt na dag 1 het individuele klassement, maar met nog wat grote namen te gaan vandaag zal het spannend worden of ze die plek houdt. Landgenoot Tim Lips kreeg te maken met een erg gespannen Oncarlos die met name de cameraman erg spannend vond. De voorlopige 16e plaats viel trainster Anky in ieder geval tegen. Maar de oranje supporters lieten luidkeels van zich horen, zij konden zijn proef zeker waarderen.
Inmiddels was mijn energie wel aardig op, ik ben ook geen 18 meer en na maar 5 uur slaap en zo’n 15 kilometer stevig lopen is de frissigheid er wel vanaf. Vandaar dus met Antoine in de stad wat gegeten (die had zich vooral op musea gericht vandaag en teleurstellend weinig van het wielrennen kunnen zien ondanks een mooie plek bij Buckingham Palace) en richting camping. De chauffeur van shuttlebus was wel ernstig verbaasd ons zo vroeg al te zien: “You whimps, I have just organised a 1.30 shuttle from the HHH for you, what are you doing here?”.
Voor vandaag staat dressuur deel 2 op het programma, met een bezoek aan het Olympic Park en, als we nu wat fitter zijn, de huldiging van de damesestafette en hopelijk Marianne Vos in het HHH. Time to get moving dus.

En nog wat dingetjes die zijn opgevallen gisteren
– De enorme vriendelijkheid van de medewerkers. Ik heb al eerder gezegd, maar het is ongekend. Soldaten die een foto van de hindenris voor je maken omdat je zelf niet op de track mag komen, en die ook een kindje naar de overkant dragen omdat die zo moe is. Security die excuses aanbiedt omdat ze je Tas moeten controleren, en hem vervolgens weer keurig inpakken. Zouden ze in de US wat van kunnen leren.
– Afgezien van de problemen met koffie, eten en het vullen van de waterflesjes gaat het logistiek echt op rolletjes. Nergens lang wachten, strak aansluitende metro’s, geen overvolle perrons, helemaal top.

Sweet dreams are made of this

Lielle — Sat, 28 Jul 2012 17:21:50 +0000

Het was een dag van contrasten maar wat voor een dag. Dit was zeker Engeland (de Britten/het Verenigd Koninkrijk) op zijn allerbest. Het begon al met een werkbezoek voor Antoine, een bespreking met een Britse modelbouwer die een kunstwerk van een Russische kunstenaar (Lissitzky voor de kenners) gaat reconstrueren. Het vakmanschap en de research die hierachter schuil gaan, zijn indrukwekkend. Vervolgens een Libanese lunch (dat blijft een favoriete keuken), en per metro naar Harrods voor een rondje window shopping. Kwijlend bij de food halls gestaan, mooie dingen gezien bij de stationery en live opera beluisterd bij de Egyptian escalators. Vervolgens via het museum van Sir John Soanes, de ultieme excentrieke Brit, dat dus helaas gesloten bleek, naar Alexandra Palace, voor intimi beter bekend als Ally Pally. Dit enorme paviljoen, gebouwd als tegenhanger van Crystal Palace, ligt op een heuvel buiten het centrum met dus geweldige uitzichten over de stad. De moeite waard, maar het daar gevestigde Holland Heineken House is de belangrijkste trekpleister, en daar dachten meer mensen zo over. Eenmaal binnen dacht je even een oogziekte te hebben opgelopen, het oranje spat je tegemoet. Oranje roeiboot om zelf je olympische droom waar te maken, oranje fatboys, uiteraard oranje kleding (te koop en als uitdossing) en als klap op de vuurpijl zelfs oranje afrikaantjes in de bloempotten.
En dan die weergaloze opening. Niet zo pompeus, wel indrukwekkend maar vooral met een enorme knipoog. Mr Bean die de uitvoering van het London Symphony Orchestra op piano begeleidt, de Queen en James Bond in een helikopter onder Tower Bridge door, tientallen Mary Poppins’s die omlaag komen dwarrelen, maar ook de National Health Service, klassieke jeugdboeken, de industriële revolutie en de uitvinder van het WWW, hoe krijg je de thema’s bedacht. Helaas hebben we het aansteken van de vlam en de verdere ceremonie gemist, omdat het toch nog een aardig eind reizen is naar Theydon Bois, en we niet graag de laatste shuttle hadden gemist.
Wat ook bijzonder opvalt, is de behulpzaamheid die je overal tegenkomt. De metromeneer (dwz van de Tube ) die tipte nog 5 minuten te wachten zodat de day pass een stuk goedkoper zou zijn, de ‘helpers’die je overal op de stations tegenkomt en adviseren over de route, de bijzonder vriendelijke security bij het HHH, echt een verademing als je Amerikaanse immigratietaferelen had verwacht. Hulde!
Voor vandaag staat voor mij de eventingdressuur (slaapverwekkend volgens iedereen) en het verkennen van de cross op het programma. Antoine gaat nog wat musea bekijken en mogelijk Lars Boom aanmoedigen bij het wielrennen op de weg. Vanavond weer een rondje HHH, het zijn wel korte nachten zo.
En nog een kort rondje mooie quotes in de media:
&#];Evening Standard&#;
– Eventing consists of dressage, jumping and endurance. The endurance event takes places over a 16 km course. (voor mijn niet-paardenvrienden, het is ca 5 km en heet cross country, endurance is een andere discipline)
– Canter: a steady controlled gait for three of the horse’s legs off ground at once (of een, twee en vier, kan allemaal)
Maar de Evening Standard komt ook met de Bluffer’s guide to the Games. Als je termen als schouderbinnenwaarts, wijken, appuyement en travers af en toe erin gooit, is dat ruim voldoende. Maak alleen niet de fout dat Laura Bechtolsheimer een Duitse is, dat is dan weer erg jammer.
&#];Mart Smeets in een interview met Anky&#;
Heb je eigenlijk al eens meegelopen in de opening?

Have fun today, we will!

We gaan naar Londen en we nemen mee

Lielle — Fri, 27 Jul 2012 17:22:47 +0000

Regenjas
Paraplu
Fleecetrui
Oranje baseball pet
Zonnebrand
Zonnebril
Insectenspray
Luxe sandwich
Studentenhaver
Flesje water
Snoepjes
EHBO setje
Kaartjes, paspoort, etc
Plattegrond, tube map, reisgids
Kussentje om op te zitten
Stevige wandelschoenen

En dat alles in een mooi compact rugzakje muv die schoenen dan. Alleen overstroming kunnen we die niet hebben, verder zijn we overal op voorbereid.

Oranje drukte voor vertrek

Lielle — Fri, 20 Jul 2012 17:27:16 +0000

Het komt nu toch wel heel snel dichterbij. Volgende week om deze tijd zitten we in Londen om de openingsceremonie op groot scherm te bewonderen. Waarschijnlijk onder het genot van een Holland Heineken en met muzikale begeleiding van wat eerder de Corona´s heetten. Een duidelijk alcoholische ondertoon dus. Op dit moment is daar nog weinig gelegenheid voor, hoewel dat glaasje rood ook prima smaakt, want er is nog heel wat te doen voor we zondag richting Calais tuffen. De oranje attributen zijn er voor het merendeel al, kampeerspullen is ook nooit een probleem, maar er moet toch altijd nog van alles geregeld worden. Zo zoek ik nog een goed paar laarzen, het schijnt wat te hebben geregend in Engeland de laatste tijd en op mijn slippers door de blub lijkt me minder geslaagd. Maar dat komt wel goed.

We beginnen met een paar rustige dagen aan de Engelse zuidkust. Een beetje rondhangen, lekker eten (we kunnen altijd nog zelf koken als de pub grub tegenvalt) en bijkomen van de drukke weken. En dan gaan we donderdag naar Londen voor onze eerste kennismaking met de Olympics. We hebben niet voor de Oranjecamping gekozen, maar voor een vergelijkbaar concept dat international gericht is.
Vrijdag brengen we de hele dag in Londen door, er is ongetwijfeld voldoende te beleven, en op die manier kunnen we alvast wat in de stemming komen.

Want zaterdag en zondag gaat het meteen vol van start. Ik ga twee dagen eventingdressuur kijken, en natuurlijk onze Nederlandse deelnemers aanmoedigen en Antoine blijft in Londen voor onder andere de wielerwedstrijden op de weg. En op maandag kunnen we dan genieten van de crosscountry. Al vanaf half negen kunnen we in Greenwich park terecht voor het verkennen van de cross, en daar zullen we ook zeker gebruik van maken. De foto´s van het test event in 2011 zagen er in ieder geval fantastisch uit! Maandag is dan het afsluitende springen, waar we ook de hele dag aanwezig zullen.

Ik zal tijdens de wedstrijden via twitter.com/raimaer wat updates verzorgen en daarnaast hier dagelijks een verslag plaatsen. En reacties waardeer ik natuurlijk zeer!

Let the games (almost) begin

Lielle — Fri, 20 Jul 2012 17:23:55 +0000

Genietend van het bijzonder onbritse weer, een strakblauwe lucht en een zacht briesje, en met een pubbezoek voor een wel traditioneel Britse ploughman’s lunch in het vooruitzicht, wordt toch tijd voor een korte update. Het belangrijkste, prachtig weer, is al vermeld maar verder hebben we ook zeker niet te klagen. De overtocht op een bladstille zee was zelfs voor mijn zwakke maag geen probleem, en voor het vertrek in Calais konden we zelfs de vrachtwagen van Anky bewonderen. Helaas was er geen gelegenheid om Salinero een klontje te geven, maar ik heb wel van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat plaatjes te schieten.
Vanaf Dover zijn we langs de kust getoerd richting Brighton, en dat was wat minder interessant dan we hadden gehoopt. Veel beton, kiezelstrand, nog meer verkeer, kortom niet echt geweldig. Ook het piratenfestival in Hastings (beroemd van de slag bij in 1066) trok veel bekijks, gezien de talloze fraai uitgedoste bezoekers die we langs de kade mochten bewonderen. Maar het meest opvallend was wel de volkomen geruïneerde pier, die troosteloos in zee lijkt te storten. De komende dagen gaan we de omgeving wat verder verkennen, er moet toch meer te beleven zijn. En anders is het lekker bijkomen op de camping, we hebben een prachtige ruime plek met uitzicht op de east paddock (zonder paarden dat wel) en het is bijzonder rustig.
Van de Spelen heb ik hier nog weinig kunnen bespeuren. Alle huizen zijn wel rijkelijk versierd met Britse vlaggen, en her en der zie je wat borden ‘see the Olympics on a megalarge screen’ maar dat is het dan ook wel. Morgen maar eens kijken wat de Britse kranten erover te melden hebben.
——————————————————————
Inmiddels zijn we een paar dagen verder en een 150 kilometer noordelijker. En hier kun je de Spelen niet missen. Borden met ‘road closed for Olympic Torch Relay’, gele pijlen voor wat wij denken dat de wielerwedstrijd op de weg is, overal ‘The Great British summer’ (en qua weer hebben ze nu volkomen gelijk) en enorme hoeveelheden merchandise in de supermarkt. De camping die we hadden uitgezocht, is een aardig schot in de roos. Een stukje buiten de stad, op een grote boerderij met visvijver, en vooral geen oranjegekte. Hoewel we meteen in het Nederlands werden aangesproken, en de verwachte bezoekers toch 50% Nederlands zijn, hebben we nog geen enorme oranje vlaggen, leeuwen en Heineken partytenten gezien. Er is wel een ruime bar met diverse schermen, en diverse live optredens. Maar de verwachting is dat we hier niet veel zullen zijn. Morgen brengen we de hele dag in Londen door, de opening zullen we wel in een pub of het Holland Heineken House gaan bekijken. En zaterdag is het dan echt zover, de eventing gaat van start. De loting is inmiddels geweest, Nederland start ergens middenin en meer is er nog niet over bekend. Maar de zojuist aangeschafte Horse & Hound heeft een voorproefje van de Olympische cross, inclusief foto’s, die ik zo op mijn gemak gaan bestuderen. Nog geen nieuwtjes dus, maar de spanning begint op te lopen. Alleen dat ontbrekende wifi is knap lastig, eens kijken hoe we dat gaan oplossen.