We were indeed driving down to the river belting out my favourite Springsteen song when my husband suddenly broke off. “Wait! Is that a croc hiding in the water?” I tried to see what he was pointing at. “It could be. After all, we’re not that far from Crook’s Corner where we saw that big one.” 

We stopped the car and reconsidered. It had seemed such a good idea, back home. Instead of crossing to Zimbabwe through Beitbridge, South Africa’s most-dreaded border post, we would take the scenic route through Mozambique. After all, most of it was on good tarred roads, and the shortcut using a dirt road hugging the Zimbabwe border was said to be in good condition. Even driving through the legendary Limpopo river was supposed to be easy. 

And until now, everything had gone smoothly. My prep work had paid off, we had even made sure we finished all the beer to avoid hassles with Mozambique Customs. We had found the great grey-green greasy Limpopo and were all set for our first African river crossing. But none of my guides said anything about beating off crocodiles. 

Suddenly, while we were checking a detour that would get us to an actual bridge, some children appeared. They were barefoot, smiling broadly and waving for us to follow them. We shared a long look, “What the heck, let’s go” and drove down the dry riverbed to the boys splashing in the shallow waters. They pushed a big log out of our way and waded to the other side, with the Hilux following closely. The safe crossing called for celebration, but with a long drive still ahead we thanked our heroes, shared some cold soft drinks with them and pushed on. 

After bouncing for hours on the rough track that was not quite as good as I had been led to believe, we finally got to the border in dusty Chiqualaquala. We were seriously behind schedule by now and worried about getting in before dark. We could also smell bushfire and a large plume of smoke appeared to be between us and Mabalauta, destination for the day, where we would start six days of roughing it in Gonarezhou, Place of the Elephants. 

The friendly Immigrations officer told us not to worry about it. “You’ll be fine. It’s not a bushfire, they are removing landmines that were left over from the civil war. As long you stay on the roads, nothing will happen.” Suddenly I understood why there had been tape tied to the trees and felt quite relieved about not relieving myself behind a tree earlier. Even though I hadn’t made the connection, the hazard signs in our trusty navigation app had proved to be quite useful.

When sunset still saw us crawling along the African veldt, I was less sure about the app. It showed an off-road track that was supposed to lead us to camp, and it matched the car tracks in front of us, but with a notice saying ‘road closed, turn back and follow the signs’ we were clueless. Did we miss a turnoff when we were so excited about the pangolin we spotted? Admittedly, it was only his unmistakable rear end, but still. 

And indeed, the sign was there. Paint peeling off, and the words almost completely faded away, but we could still make it out. ‘Turn left to Mabaulata camp site, 2 km’. With our driving speed not fully up to African standards and certainly not in pitch dark, it was another twenty minutes before we were warmly welcomed by the ranger. Our ETA had been radioed through from the park gate, and he had been waiting for quite a while, unsure what was keeping us. Deciding not to launch into a long tale, we bought some firewood and drove off to make camp. 

10 pm saw us finally settled with a nice South African red, enjoying the sounds of elephants drinking from the river below. It was the perfect way to wind down after a full day, but I felt sure we hadn’t even scratched the surface of this remote corner of Africa.

this was originally submitted as an entry for the 2021 Bradt travel writer competition

En na een mooie wrap met marinated beef, checkin en security, is het nog maar twee uur tot vertrek. Net voldoende tijd voor het laatste verslagje.

De laatste twee dagen hebben we besteed aan een eerste kennismaking met Jo’burg. Begonnen met het Apartheidsmuseum waar de achtergrond, ontwikkeling en gevolgen van Apartheid worden getoond. Ik was er stil van, en heb eigenlijk nog steeds geen woorden voor de indruk die het heeft achtergelaten. Het was alleen zoveel dat het na een paar uur niet meer op te nemen viel, dus we moeten gewoon een keer terug.

Verder hebben we wat door de stad getoerd op weg naar oa de Mall of Africa. Die was wel te vinden, maar parkerne met een auto van 2.5m hoog viel niet mee, tot Security toestemming gaf om de Hilux bij de bushalte neer te zetten. Voelt toch wat ongemakkelijk, dus we hebben even snel de megamall doorgerend en vonden idd de auto terug zonder wielklem of iets dergelijks. Het laatste uitstapje was naar een outdoorzaak, waar allerhande braaiaccessoires, visbenodidgdheden en kampeeruitrusting werden verkocht. We moesten wel via een sluis (letterlijk naar binnen) wat gezien het overige assortiment dat op de inpandige schietbaan kon worden getest ook niet zo raar was. Vreemde ervaring!

En vandaag hadden we nog wat tijd over voordat de auto moest worden ingeleverd. En dan is een ruitersportzaak bekijken natuurlijk altijd leuk, je weet nooit of je nog wat moois tegenkomt. Qua paardenspullen viel dat wel tegen, maar bij de charity shop next door (Daily Bread) was een repetitie voor een pageant (miss verkiezing) bezig, in traditionele kleding vanwege National Heritage day. We hebben genoten van de uitstraling van de deelnemers, die zo ook spelenderwijs zelfvertrouwen opdoen. Ook heel bijzonder hoe op deze manier een gemeenschap in staat gesteld wordt om te groeien.

Na dit buitenkansje (daarom wille we zo graag zelf onze reizen organiseren) de auto ingeleverd en alvast gespiekt of we volgend jaar de Hilux met vaste camperopbouw willen hebben. Want deze reis smaakt naar meer!

En nog wat losse indrukken

Wat eet je zo onderweg?

We hebben echt van alles gegeten de afgelopen weken. Verse kreeft, T-bone steak die zelfs met een goed scherp mes niet in stukken te krijgen viel, well-done (of rare) eggs, heerlijk gegrillde kip, Sanoma pudding, crumbed beef (nee geen cornbeef, gepaneerd), halloumi en hummus, cheesy marmite (yuk!), en heerlijke wijnen.

Alleen de elephant Tered durfden we niet aan, maar ik weet nu nog steeds niet wat het is.

Wat zie je zo onderweg?

Autowrakken in allerlei staat van ontbinding, prachtig geklede vrouwen met een koninklijke uitstraling, geiten, koeien, varkens en kippen die onverwacht de weg opvliegen, idem voor busjes en brommers, beide vol met passagiers, allerlei kroegen geschilderd in Vodacom of 2M (bier) kleuren, vlaggenmasten in het midden van nergens, prachtig omcirkeld met witgeverfde stenen, kerkdiensten onder een boom, bij alle grote kruisingen kraampjes met fruit, ketchup, en de lokale winkel van sinkel, en ook heel bijzonder, een gekantelde aanhanger die vol zat met 100-en zakken chips?

In Johannesburg vallen de four-way stops op, die goed worden nageleefd, zelfs bij de door loadshedding (geplande stroomonderbrekingen) niet werkende robots (verkeerslichten). Maar nog veel boeiender is het straattheater dat bij een wel werkend stoplicht wordt vertoond, 30-second performance art!

Wat valt er nog meer op onderweg?

Mijn haar wassen na een paar dagen Kruger lijkt wel op het wassen van de staart van Ukkie na een stoffige week. Er zit alleen wat minder mest in.

Alle papieren die moeten worden ingevuld, inclusief je next of kin bij de grens met Zimbabwe. Zwager Roland staat nu dus voor eeuwig in de Zimbabwaanse boeken.

Het enorme contrast tussen Zuid-Afrika enerzijds en Zimbabwe / Mozambique anderzijds, qua kwaliteit van de infrastructuur.

Ik was gebleven bij de snorkeltocht vanuit Vilankulos. Laten we het erop houden, dat alles op en in het water voor ons niet een enorm succes was. Een klein bootje stuiterend door hoge golven (ik weet nu hoe een bergop galopperend paard moet voelen!), flinke golven op het rif, en eigenlijk weinig te zien. Vooral veel kleine visjes, en mooie blauwe zeesterren, en een haaitje, die ook heel snel vertrokken was. Mijn wanhopige poging om dan maar de vissen te voeren met mijn omelet van die ochtend hielp ook al niet.

Maar verder was het een serieus leuke tocht, die begon met een beklimming van een flink duin, waarbij iedere stap omhoog ook zorgde dat je meteen weer 50 cm teruggleed. Schiet niet echt op maar wel erg gaaf om met grote stappen snel thuis af te dalen. Lunch werd als een soort popup picknick op een onbewoond schiereiland (vaste grond!) verzorgd, en na even bijkomen smaakte dat uitstekend.

We hebben ook staan kijken toen de lokale vissers hun net binnenhaalden, maar ook die vangst was zeer teleurstellend, maar een (1) ondermaats exemplaar. Ook opvallend dat er gevist mag worden in een natuurreservaat, en wellicht verklaart dat ook de kleine populatie. Overigens hoorden we later dat duiken op de zeekant van het rif wel spectaculair mooi was, waarbij zelfs dugongs (zeekoeien) zijn gezien.

Op de terugweg nog een wandeling op zoek naar de lokale gazelles, en meteen een mij onbekende vrucht (masala of zoiets) geproefd. Keiharde schil en grote pitten waar je het vruchtvlees afsabbelt. Soort kruising tussen banaan en sinaasappel, heerlijk!

Op zaterdag weer een paar 100 kilometer zuidelijker (langzaam op terugweg naar Jo’burg) en op een populaire overlanders camping (White Sands) terecht gekomen, die nu vrijwel verlaten was. Meest bijzondere van de lokatie was wel dat die bij springtij in een eiland verandert, en je dus daadwerkelijk een paar uur vastzit. Medegast Norman zat er al drie maanden vast, zijn boot was op een rots gelopen en de reparatie, of vooral het zorgen dat de boot droog bleef bij hoog tij, was nog steeds niet gelukt. Gelukkig was er een bar met goed eten, veel sport op TV en wat aanspraak, bijzonder om zijn verhalen te horen.

Op zondag een tochtje langs de kust op zoek naar een duikschool, maar uiteindelijk besloten om gezien de beperkte tijd alleen een ocean safari (snorkeltocht) te doen, in de hoop de ocean big five (turtle, humpback whale, dolphin, whale shark, manta ray) te zien. De rest van de dag geprobeerd om vanaf het strand wat te snorkelen, maar ondanks hardnekkige pogingen om de hilux via allerlei geiten-, gemzen- en varkenspaadjes naar Praia da Rocha (rotsstrand) te sturen moesten we dat uiteindelijk opgeven. Alle ‘wegen’ bleven min of meer parallel aan het strand, erg frustrerend.

Op maandag een bezoekje aan de provinciehoofdstad Inhambane, die aan een flinke baai ligt, inclusief voetgangersferry naar het vasteland. Het restaurant naast de ferry serveerde het slechtste eten van de hele vakantie, zowel de hamburger als de pizza leken echt nergens op. Ter compensatie zijn we dan ook maar ’s avonds gaan eten in het beste restaurant van de omgeving, dat door een frans stel werd gerund. Ceviche en grilled prawns vooraf, filet mignon en roasted crab als hoofdgerecht, vergezeld door een mooi glas wijn. Culinair genieten! Het is wel de eerste keer dat ik mijn hoofdgerecht al geserveerd krijg voordat mijn eerste glas wijn op is, het tempo lag nog hoger dan wat we in de USA hebben meegemaakt.

Dinsdag dan de ocean safari, snorkelen met gids en drie andere gasten. Antoine bleef wijselijk aan de kant, en toen het vertrek met de zodiac meer op een achtbaan dan een boottochtje leek, vroeg ik me serieus of dat toch niet beter zou zijn geweest. Iets met ezel en steen en zo. Maar goed, gewapend met een citroen om op te sabbelen (tip van de duikschool) en primatour, zou het allemaal goed moeten komen. (spoiler: eh nee dus ). Maar we hadden wel meteen geluk, binnen een paar minuten de eerste walvissen gespot op redelijk grote afstand, en vrij snel ook een enorme school dolfijnen die aan het spelen waren. Dus overboord en snorkelen! Jammer dat het zicht erg slecht was maar wat een bijzondere ervaring. En toen was het nog niet op, want een kwartiertje later troffen we een slapende walvis met baby. Mamma slaapt op haar rug en kind ligt dwars op haar. We hebben er uitgebreid naar kunnen kijken, en dat was de onvermijdelijke visvoeractie toch zeker waard, vooral toen ze uiteindelijk wegzwommen en je pas echt kon zien hoe groot zo’n walvis is. De terugtocht was nog een tandje heftiger dan het uitvaren, en hopelijk waren de vissen blij met de voorverteerde citroen.

De rest van de dag zijn we bezig geweest met kilometers vreten, tot de overnachting in sunset beach resort. Geen zonsondergang gezien met dank aan de regen en laaghangende bewolking. Maar wederom prachtige plek, interessant hoe ze in Mozambique bij alle luxe resorts hotelkamers, self-catering huisjes en kampeermogelijkheden aanbieden. Dat is pas glamping!  Heerlijk gegeten, slecht geslapen door een gigantische onweersbui (die klap moeten jullie in Nederland hebben gehoord), en na een goed ontbijt bij kaarslicht (geen stroom) verder naar Jo’burg. De grens ging onverwacht voorspoedig, en we vonden weer een prima overnachtingsplek net na de grens. Het ontbijt ’s ochtends werd opgeluisterd door een bijeenkomst van de lokale bond voor plattelandsvrouwen, maar de onverwachte hug bij vertrek van de gastvrouw en natuurlijk ‘drive safe’, was hartverwarmend. Nog even gestopt bij de plek waar we zes jaar geleden voor het eerst kennismaakten met Kruger (een brug met uitzicht op krokodillen en nijlpaarden), en probleemloos bij de laatste stop van deze reis aangekomen, weer zo’n geweldige B&B in de buurt van de autoverhuur, zodat we nog wat tijd hebben voor Johannesburg. Maar dat komt in het laatste verslagje, eerst wat eten.

Maar na al drie uur bezig te zijn met uploaden, lijkt het me verstandiger om dat morgen nog een keer te proberen, om te voorkomen dat de laptop in de oceaan belandt. 

deze oceaan dus, maar nu is het gelukt. 

Het vorige verslag eindigde in Chimanimani, een stadje in de Eastern Highlands, redelijk dicht bij de grens met Mozambique. Inmiddels zijn we vier dagen, hemelsbreed 350 kilometer en 432.985 potholes verder, en is onze vakantie begonnen. Dat wil zeggen, na ruim twee weken intensief rond trekken, hebben we nu nog een week waarin we vooral genieten van zon, zee, strand en lekker eten. Voor morgen hebben we een dag snorkelen op Two Mile Reef gepland, en ik hoop later deze week nog  te duiken bij Tofo, beroemd om manta rays en whale sharks.

De afgelopen dagen zijn we vooral bezig geweest met het afleggen van die 721 kilometer (11 uur 16 minuten volgens Google maps) en alles wat daarbij komt kijken. Hieronder een impressie daarvan. 

Het klinkt heel simpel, je rijdt van Chimanimani naar Vilankulos. Even route ingeven op google maps, navigatie aan en op pad. Helaas werkt het hier niet helemaal zo. De tijden die google berekent (9 uur, 33 minuten, 574 km), zijn weinig betrouwbaar en de kwaliteit van de wegen kan ook nogal variëren. Daar komt in dit geval bij dat er een grens moet worden overgestoken en grenzen in Afrika kosten veel tijd. Heel veel tijd. Dus dan gaan we puzzelen met het grote stratenboek van Tracks4Africa, de Bradt guide voor de diverse grensovergangen en een paar waardevolle facebook groepen (DriveZim en DriveMoz), en kom je tot de conclusie dat de meest logische grensovergang alleen voor voetgangers is, de andere grens via een heel dun wit streepje en een gravel road gaat, en dat overnachtingsplaatsen vinden sowieso een uitdaging is. Plan B wordt dus om via de grote grensovergang bij Mutare te rijden, te overnachten in een nationaal park in Mozambique en dan in een dag naar de kust te rijden.

Dus op tijd op pad, en we kwamen inderdaad redelijk volgens planning na ruim 2 uur aan bij de grens. En toen werd het wat minder voorspoedig. De Zimbabwaanse grens was nog redelijk oke, hoewel ook hier al duidelijk werd aangedrongen op ‘something for me so I will remember you as my friend’. Lastige situaties altijd, zeker omdat deze persoon duidelijk maatjes was met de officials. Maar goed, een paar dollar armer, waren we in ieder geval halverwege. Maar als dan het tegemoetkomende verkeer vijf banen creëert, en niets overlaat voor de rest, en er ook nog ergens een aanrijdinkje met blikschade is, gaat het ineens veel tijd kosten. Eenmaal opgelost loopt het natuurlijk storm bij de Mozambikaanse officials, en loopt de spanning toch wel op, als er allerlei mannetjes (al dan niet officieel), verkopers, geldwisselaars en kinderen aan je beginnen te plukken. Vooral figuurlijk gelukkig, maar toch. Uiteindelijk kregen de meest opdringerige personen duidelijk te horen van een senior officer dat ze moesten opzouten, en een Temporary import permit (TIP), heel veel stempels, 1750 Mozambikaanse hutsefluts (- 500 voor de TIP) rijker maar 20 dollar voor de road tax en – erger –  een paar uur geplande reistijd armer, konden we verder. Nationaal park Gorongosa (Gorgonzola) geschrapt, niet meer haalbaar voor het donker, en een overnachting in Chimoio gepland. Goed hotel gevonden, ’s ochtends wat proviand ingeslagen, en nog even gekeken bij een lokale demonstratie/activiteit/bijeenkomst om de hoek, die gemoedelijk verliep, ondanks de toch indrukwekkende en zwaar bewapende militaire aanwezigheid. Die AK47 op de nationale vlag staat daar duidelijk niet voor niets. 

Nieuwe route – nav een DriveMoz tip – via Dombe gepland, want de grote noordzuid verbinding (EN1, lokale A2 zeg maar) scheen niet zo best te zijn. En inderdaad, dit was prima autorijden. Rustig, goede weg, wel wat gekronkel door de bergen maar zo voorspoedig dat we ook alle tijd hadden om op de lokale markt te stoppen voor een praatje en een plaatje. 

Rustig doorgetuft over een prima gravel road, soms wat gehinderd door een omgevallen boom, maar voorgangers hadden een prima omleiding door de bush ernaast gemaakt. En tegen twee uur draaiden we de EN1 op, met nog een 100 kilometer te gaan tot geplande overnachting in Buffalo Camp, opnieuw een FB tip. En dan begrijpen we ineens waarom die EN1 werd afgeraden. De eerste pothole die we zien, direct voor de brug is zo diep als Grand Canyon en heeft de omvang van Yellowstone. De brug zelf golft serieus mee met het tegemoetkomende vrachtverkeer en de potholes zijn weliswaar iets minder diep maar het zijn er zoveel dat het vooral zoeken is naar een stukje asfalt. En helaas is het zo gebleven. We overwegen serieus om in te schrijven voor het volgende WK pothole slalommen, de Hilux kan heel erg veel hebben, maar het is toch niet handig om met > 50km/u een pothole in te rijden, dus waar mogelijk kies je de route eromheen. Het is minder belangrijk of je dan op de andere weghelft zit, en of je linker- en/of rechterberm meepakt, en daar denken tegenliggers ook zo over. Vier vrachtwagens naast elkaar die – gelukkig langzaam – op je afkomen, is best indrukwekkend. Intensief autorijden, ook omdat we absoluut voor het donker bij het hotel wilden zijn dus toch wel wat snelheid moesten houden. Deze wegen in het donker rijden is serieus onverantwoord. Niet alleen vanwege de potholes, maar ook vanwege ontbrekende verlichting, en juist aanwezige alcohol bij medeweggebruikers.

Gelukkig waren we inderdaad bijtijds bij Buffalo Camp, en de staf bevestigde dat dit absoluut het allerslechtste stuk in Mozambique (IMO de hele wereld) was. Burger en gegrillde kip, en vooral dat biertje (alle vier!), smaakte extra goed. 

De volgende ochtend nog een relatief klein stuk potholes (maar 40 kilometer) en vervolgens de roemruchte brug over Save (Saavee) river. We waren gewaarschuwd, pas goed op je spullen en op je papieren, hier is altijd gedoe. Nu waren er recent diverse arrestaties van dienstdoende officials  geweest (oa dankzij klachten op DriveMoz!) dus het zou wat zijn verbeterd. Dat bleek ook het geval, hoewel zes gewapende mannen in uniform toch altijd oncomfortabel blijft. Ik moet wel zeggen dat alle andere police barriers tot nu toe erg prettig zijn verlopen! En we mogen helemaal niet klagen, tot 2016 kon je de Save alleen in konvooi met militaire begeleiding oversteken, wellicht maar goed dat ik dat pas zag in de gids toen we hier al waren. 

Maar ook de brug was een avontuur op zich, de oudste brug is stuk, de nieuwste nog niet af, en dus ligt er iets tijdelijks ergens verstopt, waar je maximaal 15 mag. Ook niet geruststellend.  

Het laatste stuk naar ons resort ging gelukkig soepel, met uitzondering van de drie kilometer door de duinen. De Hilux had het er moeilijk mee!  

Kortom, we zijn toe aan een dagje rust, en vooral ook weer lekker eten en dat ga ik nu ook doen, dus de geplande impressies van wat je zo onderweg ziet en eet, houden jullie nog tegoed. Take care, drive safely! 

En PS, de uiteindelijke route heeft ons grofweg 20 uur gekost!