Maar eerst hoe we hier terecht zijn gekomen, want het vorige verslagje eindigde in Ljubljana, zo’n 8 uur en 700 km noordelijker.

Het verjaardagseten bij Gric  was in ieder geval fantastisch, het begon wat heftig met een amuse van Duck Brain en een creme van een niet nader benoemd weekdier (mosselen?) maar  was verder echt geweldig, met als hoogtepunten de aan tafel gestoomde forel en gekarameliseerde wei (nee, niet de paardenwei) met bosvruchten colis. Het fantastische uitzicht, de lokale wijnen en alweer een whisk(e)y cocktail maakte het helemaal af.

De dagen erna hebben we kilometers vreten (minder lekker!) gecombineerd met wat bezienswaardigheden, zoals de Plitvice meren in Kroatië (mooi!) en Jajce, een eeuwenoud stadje in Bosnië, dat behalve een indrukwekkende waterval ook een prima lunchrestaurant had.

Onderweg viel nog een losstaand trapgebouw op, ik weet nog steeds niet of het nu een overblijfsel of een begin van een flat was.

De vrijdagavond eindigde in Sarajevo, een apart(h)otel op een heuvel dus prachtig zicht op het centrum maar ook een enorme klim na een prima etentje (en wat wijn).

Zaterdag vooral door het centrum van Sarajevo gedwaald, en ons laten verbijsteren door de bewogen geschiedenis waarvan we maar een heel klein beetje wisten. De aanslag op kroonprins Franz-Ferdinand als begin van WO1, de Olympische Spelen van 1984 en natuurlijke de eerste Balkan oorlog waren wel bekend, maar ik had in ieder geval weinig onthouden van de bijna 4 jaar durende belegering, en net zo min wist ik dat er zoveel Ottomaanse invloeden waren. Ook heel bijzonder om letterlijk met een stap  van het Westerse deel in Oost-Sarajevo te komen, met bijbehorende koffietentjes, moskeeën en kruipdoor-sluipdoor straatjes. Echt een enorm verrassende stad, en meer tijd waard dan dit bliksembezoek.

Op zondag hebben we nog wat meer geproefd van de recente geschiedenis, door de in Urbex kringen beroemde bobslee baan in 1984 te bezoeken. Hij hangt inmiddels van graffiti aan elkaar, mede omdat het tijdens de Balkanoorlog gebruikt werd als artillerie standplaats.

Ook de Tunnel of Hope (de enige manier waarop tijdens belegering Sarajevo bereikbaar was) maakte indruk, ondanks dat er relatief weinig van overgebleven is.

Maar absolute de meeste indruk heeft het bezoek aan Srebrenica gemaakt. Dit was voor mij het meest bekend vanwege de val van de enclave in 1995 en de rol van Dutchbat, maar de tentoonstelling rondom de Death March was erg heftig. Het voelde ook vreemd om direct daarna Servië in te rijden, op weg naar de meest verrassende camping tot nu toe, waar ook deze tekst begon.

Maar inmiddels is het donderdag en moet dit dus Montenegro zijn, maar dat, lieve kijkbuiskinderen, bewaren we voor een volgende blog, dus nu oogjes open en snaveltjes ook, want we gaan eten.

De volgende blog schrijf ik weer gewoon zelf, het is al warm genoeg, dus nog meer CO2 uitstoot zal ik maar niet doen.   

————————————————————

Copyright: ChatGPT

Editor: Lielle

Van Veldhoven naar Ljubljana: lederhosen, Laphroaig en een zonnebadende marmot

Soms begint een vakantie met een strak plan. Die van ons begint dit jaar met een auto + daktent, een richting (zuid(oost)waarts) en het idee: “We zien wel waar we uitkomen.” Dat is tot nu toe uiteindelijk Ljubljana, via Heiligenblut, Bled, de Grossglockner en nog wat prachtige chaos onderweg. Dit is het verslag van het eerste stuk – vol bizarre details, onverwachte kunst en zonaanbiddende knaagdieren.

Inpakken: tetris met zweet

De auto inpakken leek een simpele taak, tot het moment dat we daadwerkelijk begonnen. Wat volgde, was een drie uur durend potje tetris met koelkasten, power stations, stoelen, tassen en spullen waarvan we niet meer wisten waarom we ze überhaupt hadden ingepakt. Alles paste uiteindelijk nét. Een thema dat ons de hele reis zou achtervolgen (hint: parkeren in Bled).

Grossglockner: haarspeldbochten en lederhosen in het wild

Eén van de eerste hoogtepunten: de Grossglockner Hochalpenstraße. Bocht na bocht, adembenemende uitzichten, gletsjers die langzaam smelten – en heel veel mannen in lederhosen. Niet op een feestje, maar gewoon casual, op 2500 meter hoogte. Alsof we live getuige waren van een Beiers wandeldefilé.

Heiligenblut: berglucht, oude daktenten en nostalgie

De camping in Heiligenblut was klassiek Oostenrijks mooi: beekje, bergen, frisse lucht. Maar de hoofdrol was niet voor de natuur, maar voor een andere kampeerder met een Italiaanse daktent uit het jaar stillekes. Dat ding klapte open alsof het meedeed aan een re-enactment van de jaren ’70. Het ritselde, piepte, zakte een beetje door – en was prachtig om te zien. Pure kampeer-romantiek.

/add, dit is pure fantasie van ChatGPT. De tent klopt, de rest is verzonnen

Bled: Bloemendaal in de bergen en Darth Vader op de camping

Toen kwamen we aan bij Bled, en dat voelde als een soort Bloemendaal aan het meer. Luxe, toeristisch, maar wel met een sprookjesachtig eiland met een kerkje in het midden. Echt zo’n plek waar je foto’s maakt en meteen je profielfoto wil aanpassen.

Parkeren daar? Tetris 2.0. Schuin, krap, druk, warm – je moest bijna een masterdiploma in ruimtelijk inzicht hebben om niet tegen een boom of andere toerist aan te staan.

Daarnaast bezochten we het voormalige zomerhuis van Tito, aan het meer van Bled. De man had smaak – en blijkbaar ook een eigenaardige voorkeur voor drank: volgens overlevering hield hij van cocktails met Laphroaig. Juist, die extreem rokerige whisky. Combineer dat met tropisch fruit en je hebt een drankje dat smaakt als een kampvuur met een ananas erin gegooid. Typisch Tito.

Op de camping stond bovendien nog een onverwachte attractie: een kampeerder met een antenneschotel van serieuze proporties. Geen standaard TV-dingetje, maar een apparaat dat verdacht veel leek op de helm van Darth Vader. Of hij ermee naar RTL4 keek of signalen ontving van planeet Mustafar, weten we nog steeds niet. Maar het maakte diepe indruk.

Ljubljana: Tadej Pogačar, cocktails met kampvuur en kunst

De hoofdstad was een verademing: relaxed, creatief, groen. En fun fact: Tadej Pogačar, de Sloveense wielerheld, blijkt ook kunstenaar te zijn. Serieus. De man fietst niet alleen alles aan gort, hij schildert ook. Mocht hij ooit stoppen met de Tour, dan ligt de galeriecarrière al klaar.

En toen, ergens op een rustige bergweg, zagen we iets liggen. Eerst dachten we aan een hoopje gerookt vlees (lang verhaal, Ghana-flashbacks), maar bij nadere inspectie bleek het gewoon een platte marmot. Niet dood – integendeel. Het beest lag gewoon heerlijk te zonnen, volledig gestrekt, ogen halfdicht, alsof-ie op een all-inclusive wellnessvakantie was. Iconisch.

/add 

dit was tijdens de Grossglockner rit. Beest lag plat op de stenen te zonnen en leek sprekend op het platgeslagen gerookte vlees dat in Ghana langs de weg verkocht werd

Volgende halte: Sarajevo

Na het hopelijk fantastische diner vanavond gaan we morgen richting Sarajevo – waar het verleden om elke hoek fluistert en de koffie sterk genoeg is om cement te mengen. Maar dat bewaren we voor een volgend verhaal.

/add nu ben ik ook wel heel nieuwsgierig geworden, dit klinkt zo spannend!

Eindconclusie?

Deze trip had alles: haarspeldbochten, lederhosen, Tito’s rokerige cocktails, een marmot in savasana, en een daktent die een eigen museum verdient. Was het chaotisch? Zeker. Was het briljant? Absoluut. En volgend jaar? Misschien weer. Maar dan met een iets grotere parkeerplek.