We zijn nu ’trapped bij de gate’, mogen niet meer uit het afgezette gedeelte (geen idee waarom) dus tijd om dit af te maken. Alleen wil internet niet meewerken, dus foto’s houden jullie nog tegoed. Mooie afsluiting als we morgen weer thuis zijn.

De twee spelers

Speler 1 — The Navigator

Rol: navigatie, planning en routekeuzes. Daarnaast backup voor speler 2

Eigenschap	Score
Technische skills
Navigatie
Energie
Humor
Flexibiliteit
Geduld
Stressbestendigheid

Special power:
Kan op basis van een onleesbaar verkeersbord, een vage aanwijzing en Google Maps / Tracks4Africa / Maps.me / Michelin kaart alsnog een plausibele route bedenken.

Zwakte
Denkt soms dat “het is nog maar twee uur rijden” een betrouwbare voorspelling is.

Speler 2 — The Driver

Rol: rijden, obstakels inschatten en de Land Cruiser in leven houden. En natuurlijk backup voor speler 1.

Eigenschap	Score
Technische skills
Rijvaardigheid
Energie
Humor
Flexibiliteit
Geduld
Improvisatie

Special power:
Kan van een onverwachte situatie een avontuur maken, met name als het gaat om het overwinnen van offroad obstakels.

Zwakte:
Heeft de neiging te geloven dat de geplande aankomsttijd daadwerkelijk bestaat.

De andere weggebruikers

Boss Chauffeurs

Typering: grote intercitybussen die lijken te beschikken over een eigen natuurkundige wet.

Risico: Inhalen op momenten waarop de rest van het verkeer dat fysiek onmogelijk acht.

Boss level:

Vrachtwagens

Typering: langzaam, groot en soms eindeloos.

Risico:
Ze bepalen het tempo van de route. Een enkele vrachtwagen kan een hele planning laten ontsporen. Met name in level 3 spelen zij een belangrijke rol.

Boss level:

Boda-boda’s

Typering: kleine, wendbare brommers die overal tussendoor verschijnen. Vaak voorzien van extra lading zoals twee geiten, vier passagiers (mogelijk gestapeld bovenop de lading), kledingkasten, doodskisten, plastic stoelen en/of matrassen. Sommige exemplaren naderen met een snelheid en zelfvertrouwen die doen vermoeden dat ze rechtstreeks uit de Dakar Rally zijn ontsnapt. Tegenliggers, gaten in de weg en andere verkeersdeelnemers gelden daarbij slechts als suggesties.

Risico:
Onvoorspelbare bewegingen, weinig zichtbaarheid en vooral ’s avonds extra lastig te detecteren. Zeer ervaren in links rechts, boven en onder je inhalen en ondertussen alle gevaren te ontwijken.

Boss level:

Luxe auto’s

Typering: voertuigen die aanzienlijk meer haast lijken te hebben dan jij.

Risico:
Passeren met hoge snelheid en weinig waarschuwing.

Boss level: en voor de airport shuttle chauffeur

Politie

Typering: onverwachte ontmoeting. Gekleed in smetteloos wit of camouflage legergroen, en in heel bijzondere gevallen (zie level 3) zijn ze incognito in sportkleding en hebben een onleesbare foto van hun ID.

Risico:
Een eenvoudige verkeerssituatie kan veranderen in een leuk gesprek, controle of speed trap.

Boss level:

Schoolkinderen langs de weg

Typering: onverwachte oversteek.

Risico:
Een vrolijke groep schoolkinderen langs de weg kan plotseling besluiten dat precies op jouw rijbaan de kortste route naar school ligt. Extra alertheid is vereist bij het passeren van dorpen en scholen. Anders dan verwacht is hun aanwezigheid niet gerelateerd aan schooltijden, dit vergt extra alertheid.

Boss level:

Tuk-tuks (aka Bajaji’s)

Typering: langzaam bewegend obstakel met onvoorspelbare koers.

Risico:
Tuk-tuks lijken klein en ongevaarlijk, maar kunnen op elk moment van snelheid, richting of rijstrook veranderen. Inhalen vereist een combinatie van timing, geduld en een bovennatuurlijke inschatting van wat de bestuurder van plan is.

Boss level:

De Pausmobiel

Typering: legendarische en uiterst zeldzame encounter.

Risico:
De kans dat je tijdens een Tanzaniaanse roadtrip een pausmobiel tegenkomt is ongeveer even groot als de kans dat je een perfect stuk asfalt aantreft. Toch gebeurde het. Een wit, onmiskenbaar pauselijk voertuig stond geparkeerd bij het White Sands hotel. Spaan en Vermegen zijn nog niet gespot.

Boss level:

Extra bonuspunten: als de paus er daadwerkelijk in zit.

De weg — het speelveld

De weg is eigenlijk de belangrijkste tegenstander van het spel.

Overdag

•  (Meestal niet zulke beste) asfaltwegen regelmatig voorzien van potholes en slechte bermen;
• lange rechte stukken door Afrikaanse savanne met baobabs en acacia’s (ook bekend als parasol/paraplubomen)
• dorpen en bebouwing, die het meeste weg hebben van een drive-in supermarkt. De verkoop clustert zich naar type product, zo kun je dus twee kilometer langs de verkoop van bedden rijden, en vervolgens alleen maar wijnverkopers zien. Daarnaast is de catering onderweg ook goed voor elkaar, schoongemaakt suikerriet, zakjes pinda’s, fruit, allemaal te krijgen.
• onverwachte drempels, varierend van formaat luciferhoutje tot een bergketen;

In de stad

De moeilijkheidsgraad verandert opnieuw: meer verkeer + meer kruisingen + meer voetgangers + meer brommers + meer wegwerkzaamheden.

De spelregels

Om het spel uit te spelen gelden een aantal harde regels:

Rule #1 — Tank bij halfvol

Nooit wachten tot de tank bijna leeg is, Fuel management is survival.

Rule #2 — Niet rijden in het donker

Het nachtlevel moet zoveel mogelijk worden vermeden. Want: zichtbaarheid ↓, obstakels ↑, risico ↑

Let op: in level drie moet je balans zoeken tussen regel 2, 3 en je energiemanagement

Rule #3 — Maximaal twee uur rijden

Na ongeveer twee uur: PAUSE GAME Rust, eten, drinken en opnieuw focussen. Spelers wisselen van rol

Rule #4 — Snelheid is relatief

De maximale snelheid wordt niet alleen bepaald door het bord. Ook wegkwaliteit, verkeer, zicht, dorpjes, tegenliggers, weersomstandigheden en het humeur van de bestuurder bepalen de juiste snelheid.

De Toyota Land Cruiser — het voertuig

De auto is geen transportmiddel, de auto is een van de hoofdpersonen.

Eigenschap	Score
Vermogen
Betrouwbaarheid
Repareerbaarheid
Energieverbruik
Comfort
Offroad-capaciteit
Nostalgie

Special ability “Keep Going.”

Een Land Cruiser kan dingen verdragen waarvan de inzittenden allang vinden dat ze naar een garage zouden moeten.

Extra informatie:

De auto heeft een draaicirkel van een Britse dubbeldekker.

Bush rash (lakschade door de takken) levert punten op voor authenticiteit, maar minpunten van de autoverhuur.

Upgrades naar nieuwe generaties is mogelijk. Hiermee verbetert comfort en vermogen maar lever je in op repareerbaarheid en nostalgie. Aan jou de keuze.

Handige tool voor bush reparaties: duct tape, tie-wraps (spelling naar keuze), WD40. Uit Ghanese overlevering is bekend dat een stuk zeep helpt bij het fixen van een lekkende radiator.

Algemene uitdagingen

Naast de grote tegenstanders zijn er de kleine frustraties die samen het spel maken.

Onleesbare verkeersborden

Quest: bepaal wat het bord betekent.

Beloning: je hebt geen idee, maar je bent wel verder gereden.

Drempels

Sommige drempels zijn verkeersmaatregelen, andere voelen als een bergketen.

Speed traps

Een lange rechte weg is nooit alleen een lange rechte weg.

Navigatie

De geplande route en de daadwerkelijke route zijn twee verschillende dingen.

Onverwachte technische problemen

Een auto die drie dagen lang honderden kilometers rijdt, heeft zo zijn eigen mening over de planning.

Side games

De side games zorgen ervoor dat de reis meer wordt dan alleen rijden.

The Hidden Hotel

Missie: ontdek een onverwacht goed hotel op een plek waar je het niet verwacht.

Easter egg: na ongeveer 450 km in Level 1.

Beloning: +50 energie
Achievement unlocked: “We survived the first level.”

Offroad Challenge

Missie: bereik je bestemming zonder de geplande asfaltroute.

Beloning: +20 Land Cruiser XP
Achievement unlocked: “Ik zei toch dat we rechtdoor moesten.”

Agave Café

Missie: ontdek het Agave Café tijdens Level 3.

Beloning: Energy restored.

Een noodzakelijke recharge voordat de laatste etappe naar Dar es Salaam begint.

Breakfast Roulette

Missie: bestel bij de Pakaya Inn een ontbijt door zorgvuldig het bestelformulier in te vullen. Ontdek vervolgens wat er daadwerkelijk op tafel verschijnt.

Speciale regel: het invullen van het formulier is slechts een suggestie aan de keuken. Wat je bestelt en wat je ontvangt, hoeven elkaar niet noodzakelijkerwijs te overlappen.

Hands-On Museum

Missie: overleef een museum dat officieel géén hands-on museum is, maar waar de omgeving en omstandigheden voortdurend uitnodigen tot aanraken.

Extra complicatie: speler 1 is museumprofessional. Het aanraken van objecten is daarom een absolute no-go. Elk object wordt met professionele afstand bekeken, terwijl inwendig luid de museumregels worden herhaald.

Special Event: grote groepen schoolkinderen verschijnen op willekeurige momenten. Hun primaire missie: oogcontact maken en persoonlijk “Hi!” zeggen. Bij voorkeur allemaal tegelijk.

Bonus challenge: beantwoord iedere begroeting vriendelijk, terwijl je ondertussen voorkomt dat iemand aan een object komt.

Beloning: +15 professionele zelfbeheersing +10 sociale vaardigheden +1.000 keer “Hi!”

Energie — hoe laad je je character op?

Energie is een centrale game-mechanic. Je kunt energie winnen door:

Koffie +10 Energy

Goede maaltijd +25 Energy

Houd er rekening mee dat een goede maaltijd wel de reistijd en mogelijk het humeur negatief beïnvloedt. Gemiddelde wachttijd is steaming towels 30 minuten, vuer serveren 20 minuten, bier openen 30 minuten, maaltijd serveren 1 uur. Dit geldt met name als de ober vermoeid is, vanwege het bezoek van het Tanzianaanse nationale elftal eerder die middag.

Lokale specialiteiten zoals sprinkhanen en gedroogde visjes +500 Energy

Water +10 Energy

Hotel +50 Energy

Humor / goede gesprekken +15 Morale

Zwembad / ontspanning +30 Energy

Maar: lang rijden + hitte + stress + slechte wegen = Energy drain. Als de energie onder een bepaald niveau komt, neemt ook de kwaliteit van de beslissingen af. Ditzelfde geldt voor het gebruiken van lokale wijn in Dodoma, en is daarom niet aan te raden.

Loot boxes

Na belangrijke milestones kunnen spelers een loot box openen.

Rare Loot Box

• goede maaltijd;
• onverwacht goed hotel;
• extra rust;
• lokale tip.

Memory Loot Box

• prachtige lokale souvenirs

Tools & hulp

Elke goede game heeft hulpmiddelen.

Navigatie Google Maps / navigatie-apps voor routeplanning.

Car Rental Company De verhuurder is niet alleen leverancier van de auto, maar ook een belangrijke hulplijn voor technische support.

Quest: “Keep the vehicle alive.”

Lokale hulp Lokale garages, monteurs en andere weggebruikers kunnen onverwacht belangrijk worden.

Offline informatie Voor plekken waar technologie besluit even vakantie te nemen.

magic words

Het gebruik van diverse magic words is altijd de moeite van het proberen waard. Suggesties zijn “don’t give up your miracle is on the way” (legendarische uitdrukking uit Ghana),  “Pole pole” aka “slow slow”, hakuna shida of hakuna matata, en als dat allemaal niet werkt kan “xyzzy” wellicht nog werk voor de diehard gamers onder ons.

De afgelopen dagen hebben we besteed aan verdere research voor het nieuwe level, de conclusie is dat hotel Africana niet het Atlantis maar het Troje van Tanzania is, we hebben de ruïnes ervan boven water terug gevonden! Het zwembad waar mijn broer en ik destijds hebben leren zwemmen bestaat nog, met wat schrobben en een likje verf kan het zo in gebruik genomen worden 🙂

De resterende tijd gebruiken we om nog wat door Dar te dwalen, dat wil zeggen als de nieuwe accu voor de Landcruiser op tijd geregeld wordt. Mooie timing om er voor de deur van de Golden Tulip mee op te houden! Ter aanvulling, dat werd nog een avontuur op zich. Met de automonteur mee naar zijn garage, daar vier veschillende accu’s geprobeerd, en uitendelijk geslaagd. Mooi voorbeeld van Tiny Tourism!

En als afsluiting van dit seizoen Roads, Rivers and Wine een oproep want deze baanbrekende game hoeft natuurlijk niet in Tanzania te stoppen.

We zoeken investeerders voor research naar nieuwe edities op andere continenten. Want als één reis in Tanzania al drie levels, meerdere boss fights en een verborgen Atlantis oplevert… hoeveel games liggen er dan nog verborgen op de rest van de wereld?

Next destination: unknown

PS deel 2 met alle foto’s volgt in de loop van vrijdag, internet is op dit moment om te huilen.

Introductie

Wat krijg je als je een roadtrip door Tanzania ziet als inspiratie voor een computergame? Een beetje Mario Kart, een vleugje Lara Croft, de navigatielogica van Pac-Man en een Toyota Land Cruiser als vervoermiddel. De missie is simpel: rijd in drie dagen van Bukoba naar Dar es Salaam, de praktijk blijkt een stuk lastiger. Welkom bij Dirt, dust and dodging.

LEVEL 1 — BUKOBA → KAHAMA

Achtergrond

De eerste etappe begint in Bukoba.

De spelers moeten nog wennen aan de auto, de omgeving en vooral aan het tempo van de Tanzaniaanse roadtrip.

Afstand ±450 km tot de geplande eerste stop.

Verwachte reistijd Een lange dag op de weg, afhankelijk van verkeer, stops en omstandigheden.

Tutorial

Dit level leert de basismechanieken: rijden → navigeren → tanken → pauzeren → energie managen.

Easter Egg 1

Na ongeveer 450 km: The Hidden Hotel.

Een onverwacht goede plek om te herstellen.

Easter Egg 2

Ontdek de Google Streetview auto in Bukoba.

Achievement unlocked: “voor eeuwig vastgelegd in downtown Bukoba”

Achievement unlocked: “Dat gaat makkelijk lukken morgen!”

LEVEL 2 — KAHAMA → DODOMA

Achtergrond

De tweede etappe wordt langer en vraagt meer van beide spelers. De spelers zijn inmiddels ervaren genoeg om het systeem te begrijpen, maar juist daardoor worden de afstanden en verwachtingen groter. Belangrijkste uitdaging is Distance management. Hoe ver kun je gaan voordat energie, tijd en concentratie het overnemen?

Finale

Dodoma verschijnt aan het einde van de dag. Maar de stad is nog niet gewonnen.

Final Challenge: Offroad Arrival

De laatste kilometers naar de bestemming vragen om improvisatie.

Road status: UNKNOWN.

Objective: reach Dodoma.

Let op: de laatste kilometers geven alvast wat waarschuwingen voor de volgende dag in de vorm van diverse eenzijdige ongelukken.

Award unlocked: “Birthday dinner with excellend local champagne”

LEVEL 3 — DODOMA → DAR ES SALAAM

Achtergrond

De spelers zijn uitgerust, de auto is klaar, de laatste grote etappe begint. De gemiddelde afstand is goed te doen — maar het wordt een race tegen de klok.

Uitdaging 1 — Speed traps

De weg nodigt uit om snelheid te maken, de politie denkt daar soms anders over.

Uitdaging 2 — De aanrijding

Een onverwachte crash verandert het tempo van de dag. Mission interrupted. Schade opnemen, politie, autoverhuur inschakelen, wachten en daarna weer verder.

Extra uitdaging: herken de echte politieagent.

Extra uitdaging: geef met een stalen gezicht je telefoon aan de agent zodat die met Meck King the DJ, echte contactpersoon van de autoverhuur, kan overleggen.

Schade aan de Landcruiser beperkt zich tot een verbogen reservewielophangsysteemafsluiter.

Uitdaging 3 — The Friendly Police Agent

Niet iedere politie-encounter is een boss fight. Soms wil een agent gewoon even een praatje maken.

Easter Egg — Agave Café

Een onverwachte energy station vlak voor het laatste deel van de reis.

Final Nightmare

De vertraging door vrachtwagens zorgt ervoor dat de spelers later aankomen dan gepland. Het wordt donker. En dan begint het echte laatste level:

werkzaamheden + verkeer + stad + bajaji’s+ vermoeidheid.

De spelers moeten hun laatste energie gebruiken om Dar es Salaam te bereiken.

FINAL SCREEN — DAR ES SALAAM

De Land Cruiser stopt. De motor gaat uit. De spelers stappen uit.

GAME COMPLETE.

Levels completed: 3/3
Distance: Bukoba → Dar es Salaam
Boss Chauffeurs survived: ???
Police encounters: meerdere
Side games completed: ???
Energy remaining: minimaal
Toyota Land Cruiser: still alive

Reward: souvenirs

ACHIEVEMENT UNLOCKED: TANZANIA ROAD WARRIORS

NEXT LEVEL — THE ATLANTIS OF TANZANIA

Maar elke goede game eindigt met een nieuwe quest. Er bestaat een verhaal over een legendarisch hotel. Een hotel dat ooit aan de kust lag. Een hotel dat inmiddels door de golven is verzwolgen.

Hotel Africana.

De auto maakt plaats voor een duikuitrusting “snorkel”. De weg maakt plaats voor de oceaan. De volgende missie: Vind het verdwenen Hotel Africana — het Atlantis van Tanzania. Bestaat het echt? Is het een legende? Of ligt het daadwerkelijk onder water?

To be continued…

Met dank aan

www.roadtripafrica.com

ChatGPT voor structuur en inspiratie

Inmiddels zijn we aangekomen in een uberhip hotel met veel couleur locale, in de hippe buurt van Dar es Salaam (Dar voor intimi), onze laatste bestemming van deze reis. We gaan genieten van de tropische stranden, en kijken of we nog wat jeugdherinneringen kunnen terug vinden, maar het lange autorijden zit er in ieder geval op. Gelukkig, want de reis vanuit Bukoba naar de kust was een pittige, 1500 Afrikaanse kilometers en drie dagen heel hard werken, dus daar komt een apart verslag van (in beide betekenissen van het woord). Hieronder de dag bij Kagera Sugar, en wat korte indrukken van de stopover in Dodoma en de eerste dag in Dar.

Dag 15 Kagera Sugar

Na 48 jaar en een lange zoektocht om contact te leggen, was het dan eindelijk zo ver, we waren van harte welkom om Kagera Sugar te bezoeken en hopelijk iets terug te vinden van vroeger. De rit uit Bukoba duurde ongeveer een uur, en zoals altijd was navigatie even puzzelen, waardoor we ongepland door ‘de bebouwde kom’ van een heel klein dorpje (lees twee handenvol huizen) reden. En dat was een ongekend schot in de roos, want op een overwoekerd stuk zag ik ineens wat restanten van machinerie en vervolgens een flinke schoorsteen staan, die ik tot mijn ongeloof meteen herkende van de foto’s uit 1978. Uiteraard uitgestapt en even rondgekeken, maar het was nog lastig te geloven dat bijna 50 jaar later alles nog zou bestaan. Besloten om door te rijden naar de fabriek zelf, en later terug te komen, want we werden verwacht door Francis Lubandi, head of HR and Administration en de persoon met wie ik op LinkedIn connectie had weten te maken.

Bij de diverse security checks werd wat verbaasd gekeken naar onze auto met daktent, maar de naam van Mister Francis werkte perfect, we mochten door rijden tot aan headquarters. En daar werden we op de bekende gastvrije manier ontvangen en geïntroduceerd als “you must meet my friends from Holland, we met on the internet!”. Dat werd al snel aangevuld door “this lady lived here before the war, she came here with her family”.

Net zo goed als het voor mij bijzonder was om terug te zijn, waren zij gefascineerd door het stukje geschiedenis (inclusief foto’s) die we met hen konden delen. De oude fabriek, nu bekend als Kagera A, is sinds de oorlog nog nooit meer gebruikt, en ook de velden zijn pas begin deze eeuw weer opnieuw beplant, toen het bedrijf weer is geprivatiseerd. Inmiddels werken er 16.000 mensen, hebben ze 65.000 hectares suikerriet, alles automatisch geïrrigeerd, en zijn ze marktleider in Tanzania. Export naar het buitenland is nog niet toegestaan maar staat wel op de planning.

Francis is de hele dag onze gastheer geweest, met alle gastvrijheid die je je kunt voorstellen, zoals toen ze hoorden dat we een B&B in Bukoba hadden: “You should have told me, you could have stayed in our hotel, and we could have had a barbecue at the river!”. We begonnen met een fantastische lunch in het company hotel (de beste focaccia die ik buiten Italië heb gegeten) en een korte impressie van het dorp dat rondom de fabriek is gebouwd. Naast scholen, voetbalvelden, kerken, moskeeën en een bankfiliaal was er zelfs een stal en paddocks voor wat paarden! Totaal onverwacht want ik had tot dan (en daarna) geen enkel paard gezien, en ik heb ook niet helemaal begrepen waarom dat daar wel zo was.

Daarna maakten we een rit over de velden naar een uitzichtspunt, waar de grootte pas echt duidelijk werd, en de Kagera river, waar het water voor de velden wordt opgepompt. Overal prachtig verzorgd met summer huts, bloemperken en verharde paden. Deze pump stations worden veel gebruikt als uitstapje in de avond, en Francis vond het jammer dat we dat moesten missen in verband met de rit terug naar ons B&B in Bukoba: “You should have told me, you could have stayed in our hotel, and we could have had a barbecue at the river!”. Omdat het inmiddels wel later begon te worden, was de rondleiding in de fabriek heel beknopt, wat gezien de warmte, herrie en doordringende geur van fermentatie niet zo heel erg was, hoewel het wel een indrukwekkend beeld gaf.

En toen terug naar de oude fabriek waar het allemaal begon. Kennelijk was het terrein pas een paar weken geleden opgeknapt, alles was jarenlang totaal overwoekerd. De huizen waar we destijds woonden, zijn nu in gebruik door de lokale voetbalclub, Kagera Sugar FC, wel schokkend om te zien in welke staat ze nu verkeren. Maar de ervaring om er terug te zijn, het weggetje te zien waarover mijn vader naar zijn werk liep (in mijn beleving een enorme afstand, naar nu bleek zo’n 100 meter), en weer op de verandah te staan waar ik toen een muziekdoosje liet afspelen, heel bijzonder en moeilijk om woorden voor te vinden, nog steeds. De hele terugreis, inclusief de stop bij de nieuwe Kyaka brug, de resten van de gebombardeerde brug zijn nog steeds goed te zien, bleef het onwerkelijk, “is dit echt waar?”.

Dag 18 Dodoma

Na twee volle dagen pittig autorijden wilden we mijn verjaardag toch liever niet in de Landcruiser doorbrengen, en tot onze verbazing bleek er in een buitenwijk van Dodoma (hoofdstad van Tanzania met redelijk veel ruwe kanten) een indrukwekkend wijngoed met een uitstekend hotel te liggen, en aangezien Dodoma op een dagrit (nou ja, in theorie dan) van Dar ligt, was het een perfecte stop. We hebben ’s avonds genoten van een fles lokale bubbels (prima champagne!) na overdag drie verschillende kerken (Anglicaans, Luthers and katholiek) en een moskee te hebben bezocht, naast natuurlijk een uurtje over de markt dwalen tot grote verbazing en hilariteit van de verkopers.

Dag 20 Dar es Salaam

Vandaag weer wat jeugdsentiment met lunch bij het legendarische Kilimanjaro hotel (nu onderdeel van Hyatt Regency) en een fantastisch bezoek aan het Nationaal Museum, waar de schoolklassen het geweldig vonden om naar ons te zwaaien, te vragen hoe we heetten en de allerdapperste zelfs een handje kwam geven. Het museum zelf was top, een bonte verzameling van paleontologische vondsten (waar Tanzania beroemd om is), kunstwerken en een overzicht van de geschiedenis van Tanzania met een ererol voor de eerste president Julius Nyerere die consequent met zijn volledige naam en titel (father of the nation) werd aangeduid. ’s Middags een bezoek aan de hippe art market, een soort Afrikaanse Strijp S met veel restaurantjes, winkeltjes en uitzicht op zee. Niets groots of spannends, maar ik heb pas ontdekt dat dit dé nieuwe trend in reizen is en bekend staat als ‘tiny tourism‘. Niet de grote highlights maar lokale shops bezoeken of door gewone wijken dwalen. IMO best leuk, we doen het al jaren! Natuurlijk slaan we niet alle grote highlights over maar voor ons zijn juist de kleine verrassingen het leukste van reizen.

Morgen verhuizen we naar een hotel iets ten noorden van de stad, in de buurt waar we destijds ook hebben verbleven. Beetje snorkelen, misschien nog een dorpje bekijken, we zien wel.

Hieronder bij wijze van uitzondering een blog in het Engels. Deze tekst heb ik gedeeld met Kagera Sugar tijdens het bezoek van gisteren. Het verslag daarvan houden jullie tegoed, voor nu laat ik alles nog even bezinken maar het was fantastisch!

Voor een hele korte indruk, hierboven staan twee foto’s van mij bij ons huis in Kagera. Er zit 48 jaar tussen en ik had absoluut niet verwacht dat het huis nog zou bestaan.

I did not spend a very long time at the Kagera Sugar estate but it has given me unforgettable memories. Most of these are small and very personal, not surprising since I was only 7 years old then. Let me share some of those with you.

But before I do so, some background on what brought us to Tanzania in 1978. My father was working for a Dutch company HVA (Handels Vereniging Amsterdam) as a consultant in the area of business administration and controlling. HVA specialized in development support for agricultural projects in Africa, and together with the Dutch government they were involved in setting up a sugar factory in the Kagera region. A small team of experts (in total 16 people, including wives and children) in various fields was involved. Since this was intended to be a long-term stay, my mother Marla, younger brother Bert-Jan and myself all came to Kagera.

My mum was homeschooling us so that we would not fall behind in schoolwork, but most of my memories are around the free time we had.

I remember sitting on the verandah in the afternoon, my dad back from work at the factory, enjoying the sunset and nibbling on freshly roasted groundnuts.

Walking over to one of the other houses, this one was up on the hill behind us, where I would have my musical lesson, learning how to play the recorder. However, I managed to lose it after a few times and we never found it.

Growing marigolds in the flower beds underneath the verandah. We got some nice results but that was almost entirely due to the help of Joseph, our cook and allround helper.

Another very vivid memory is when he was slaughtering some chicken for dinner, something I had never seen before and somehow really fascinated me.

Some stories my mum told us:

My father invited some Indian vegetarians colleagues for dinner. Serving a formal meal with the limited resources she had was quite a challenge, but with some fresh milk and eggs, she managed. Unfortunately, we no longer have the menu, that would have been amazing.  

She was very proud of her vegetable garden. She put in a lot of work and effort together with Joseph. For me it’s a  less fond memory. The homegrown endive we often got for dinner was very bitter and not to my taste, it has taken me years to learn to appreciate it.

As said, we were expected to stay in Kagera for a number of years. However, in October 1978 tension between Uganda and Tanzania was rising, focusing on the areas where we were living. I don’t want to dwell on those days, it was not a good time and fortunately I do not remember a lot. My parents managed to shield us from most of it, although later we got to understand that it was quite a narrow escape. We had to cross the Kyaka bridge to get to safer ground and due to a timely warning from the Tanzanian army we all got out before it was bombed a few days later. I do remember a lot of driving, spending a night at a local mission hospital (possibly now St Joseph’s hospital in Kagondo) and finally getting to Dar es Salaam.

We stayed in Dar es Salaam, hotel Africana, for a few months until going home in March 1979.

Now, 48 years later, I look back on those days with fondness and nostalgia. Having lived in such a special place at a young age has influenced me immensely. I have since lived in Ghana when I was in my early twenties (1993-1998), working as an IT teacher, and going there was directly related to my Tanzania days.

Being back at Kagera Sugar and revisiting the place where I lived with my family is very special, and I would like to thank all of you for making it possible. A special mention must go to Mr Francis Lubandi and Mr Godfrey Punguti, who were very open and helpful to my out-of-the-blue request on LinkedIn for a company visit.

Asante Sanaa!

Bukoba, 16 August 2026

Dag 13 Bukoba

Vandaag hebben we vooral gebruikt om wat door Bukoba te dwalen. We begonnen met een bezoek aan het Kagera museum, waar we een uitgebreide rondleiding kregen door de beide kamers in het schuurtje. De collectie varieerde van een soort blaasbalg die gebruikt werd bij het smeden van ijzer, via een typemachine naar allerlei muziekinstrumenten. Het leukste was een kort gesprek met de oprichter van dit museum, Mary Kalikawe, en het meest opvallende de inrichting van het kantoor, dat me sterk deed denken aan de Burgerlijke Stand in Ghana’, hoewel de met plakband bevestigde titelkaartjes ook heel bijzonder waren. Op haar advies zijn we naar een waterval even buiten de stad gereden, maar door de bosbrand die oncomfortabel dichtbij was hebben we de wandeling naar het grot met oude rotstekeningen maar overgeslagen. ’s Avonds gekeken aan het strand waar de jeugd zich vermaakte met flirten, fitness en telefoons. We hebben ook nog een maraboe gespot, wat een gigantische vogel is dat!

Dag 14 Bukoba

Zondag was zo mogelijk nog rustiger dan het zaterdag programma. Na een lazy breakfast op het terras (heerlijk tropisch fruit!) zijn we de kathedraal gaan bewonderen. Groot, modern, heel eigen stijl, en de dienst die bezig was werd opgeluisterd door orgelmuziek en een prachtig zingend kinderkoor. Ik had gehoopt s middags iets te kunnen printen bij de B&B; dat bleek helaas niet mogelijk maar de zus van Adelaide, de dame die verantwoordelijk is voor het reilen en zeilen van Balamaga werd ingeschakeld. We hebben daarmee nog een bliksembezoek aan haar huis gebracht, het neefje van een jaar of drie vond onze witte gezichten veel te spannend! Opnieuw goed gegeten (heel veel Indiaase gerechten op de kaart!) onder het genot van een voetbalwedstrijd uit de Premier League, vaste prik in vrijwel alle restaurants.

En wat niet onvermeld mag blijven, Frank Sinatra heeft hier ooit nog overnacht. Het hotel in kwestie, the Lake Hotel, valt inmiddels letterlijk van ellende uit elkaar, en zou een perfecte locatie voor UrbEx fotografie zijn, ware het niet dat de guard onmiddellijk kwam melden dat zelfs over het hek fotograferen niet was toegestaan.

Morgen en zondag gaan we wat rondkijken in de omgeving, volgens de reisgids zijn sprinkhanen een lokale lekkernij dus wie weet. Maandag naar Kagera Sugar, een uurtje rijden hiervandaan. Ben zo benieuwd!

Dag 10 Mwanza

Zoals al aangekondigd een rustdagje. ’s Ochtends zijn we de lokale markt gaan verkennen, echt Afrikaanse taferelen met dames die op straat kleding zitten te naaien, kruip-door-sluip-door paadjes met overal winkeltjes en andere commerciële activiteiten. Verder gewoon een middagje luieren, je zou bijna denken dat het vakantie was.

Dag 11 Mwanza – Chato

Gelukkig duurde dat gevoel niet al te lang, je zou er zomaar aan kunnen wennen We hebben nog ruim de tijd voor we bij Kagera Sugar verwacht worden, dus we delen de reis naar Bukoba op in twee stukken, van beide zo’n 250 kilometer^*. Klinkt als een eitje, maar dat kan hier zomaar eens tegenvallen. De eerste 25 kilometer om buiten Mwanza en buitengebieden te komen kostte ook ruim een uur, chaotisch verkeer en waarschijnlijk de gebruikelijke ochtendspits. Gelukkig is de grootste tijdrover, de ferry bij Mwanza Gulf (een uitloper van Lake Victoria), inmiddels vervangen door een perfecte brug, dus daar zat veel tijdwinst. Verder was het een rit zonder veel bijzonderheden, zeker toen we de minder bereden weg naar Chato opdraaiden (geen last van bussen en vrachtwagens), dus we kwamen al begin van de middag aan bij het Chato Beach Resort. Prachtige locatie aan het meer, een gigantische kamer voor een zeer bescheiden prijs, maar ook talloos vliegend gespuis, dus we hebben op de lokale markt nog een flinke bus muggenzooi gekocht, om niet helemaal leeggezogen te worden ’s nachts. Meteen een mooie gelegenheid om met handen en voeten een kort praatje te maken, en natuurlijk een aardig plaatje te schieten. Eten was uitstekend, daar hebben we tot nu toe nergens over te mopperen gehad.

^*Er waren overigens alternatieven om in Bukoba te komen, de binnenlandse vlucht die achteraf gezien wel een optie was maar waar we te laat aan hebben gedacht, en de ferry over het meer naar Bukoba, maar dat was toch een tandje te spannend. We hebben gezien hoeveel auto’s, bussen, geiten en brommers erop gepropt werden en dat leek wat meer dan waar de boot voor bedoeld was.

Dag 12 Chato – Bukoba

Bij het wakker worden konden we meteen weer kennis maken met een andere Afrikaanse traditie, een stroomstoring. Dat betekent niet alleen geen licht of AC maar ook een heel zuinig straaltje water waarmee niet te douchen viel. Hoort erbij, snoetenpoetsers komen dan goed van pas. De rit naar Bukoba was prachtig, niet alleen vanwege een prima wegdek maar vooral vanwege het uitzicht over Lake Victoria. Redelijk weinig dorpjes, met uitzondering van een waar ze de postcodeloterij leken te hebben gewonnen, prachtig luxe huizen. Kort voor Bukoba zijn we even gestopt bij een lokaal ziekenhuis, ik denk namelijk dat we daar in 1978 ooit een nacht hebben geslapen. Ik kan niet zeggen dat ik het echt herkende, maar de sfeer klopte wel. En hoe dan ook was het een leuke stop, hun rolstoelvariant had ik nog nooit eerder gezien, en ook de winkeltjes en bouwactiviteiten blijven interessant. In Bukoba nog goed geluncht (veel heerlijk Indiaas eten) en daarna rustig van de zonsondergang genoten in een B&B in eigendom van een Nederlands/Tanzaniaans stel, die ik zeker nog hoop te ontmoeten.

Tot slot, omdat er over de dagen op zich niet zo heel veel te melden valt, nog wat losse dingen die me zijn opgevallen de afgelopen dagen.

Eervolle vermeldingen

• Het gebouw in de houten steigers in Mwanza
• De enorme hoeveelheden aluminiumfolie die te koop zijn. Wellicht houdt dat verband met de gewoonte om eten te serveren strak afgedekt met keukenfolie. Niet raar met de hoeveelheid vliegend gespuis
• Een nieuwe tandenborstel en tandpasta, rechtstreeks uit de lokale supermarkt bij het Chato Beach Resort. Geen flauwekul met customized merchandise.
• De lokale benaming voor een lekke band, “a sleeping tire”
• De diverse varianten op snelheidsbeperkende maatregelen. De bekende drempel maar dan van het formaat bergrug, een soort ingegraven krokodil en een setje van vier ribbels die weinig doen tegen de snelheid maar wel bar irritant klinken

Wat zie je zo onderweg, vaak niets en dan juist heel veel

• Waarschuwingsbord voor overstekende parasols
• Diverse wijken vernoemd naar bekende locaties zoals Itale, Ghana en Tema (grote stad in Ghana)
• Heel veel verbaasde blikken “wat doen jullie hier” gevolgd door een grote grijns en een thumbs up
• Een brommer met vijf passagiers
• Een man die staand op de pedalen zich een weg naar boven worstelt op de steile helling. Knap genoeg maar al helemaal met een tros bananen achterop en een fles water rechtop op zijn hoofd
• Regelmatig bavianen en velvet monkeys
• Bananenplantages en prachtig uitzicht op Lake Victoria
• Flitsers (of wegenbelasting controle?) in de grotere plaatsen
• Volgeladen en -gestapelde bussen die ons regelmatig voorbij vlammen en achterlaten in een enorme stofwolk. Ze halen trouwens bij voorkeur in in een blinde bocht of bij het beklimmen van een steile helling. We raken eraan gewend en beginnen er zelf aan mee te doen.
• De prachtige Traveller’s palm Ravenala madagascariensis – Wikipedia

Dag 5 Noord-Serengeti – van Lobo naar Kogatende  

De ochtend begon al goed, met bavianen die het kamp kwamen verkennen op zoek naar restjes eten. Ze zijn hondsbrutaal (baviaansbrutaal?) en zijn er zo met je spullen vandoor, dus het is opletten geblazen. Gelukkig wisten we dat dit keer te voorkomen, wijze les geleerd in Kruger. De rit van Lobo (noordoost Serengeti) naar Kogatende in het noordwesten verliep behoorlijk soepel, naar de omstandigheden, we raken weer gewend aan de handige route kiezen op slechte wegen. Meest indrukwekkende onderweg was het koppel leeuwen dat een wildebeest had gevangen die ochtend, en dit verdedigden tegen de gieren die op de loer lagen. Uiteindelijk was meneer De Leeuw het beu, pakte het karkas op en sleepte het mee naar de plek waar hij in de schaduw lag te luieren. Heftig om zo dichtbij te kunnen zien! Verder zien we onderweg giraffes, heel veel wildebeesten, zebra’s en gazelles, verrassend weinig olifanten, wat wrattenzwijnen,  en mongeese (edit: opgezocht het zijn mangoesten, kleine roofdieren).

Bij Kogatende hebben we de middag besteed aan het zoeken naar de juiste plek om een river crossing te kunnen zien. Niet helemaal gelukt, de drie zebra’s die kalmpjes naar de overkant liepen, waren wel aandoenlijk maar boden niet het spektakel waarom dit fenomeen bekend staat.

We sliepen ’s avonds voor het eerst bij een special campsite, en dat is wel erg comfortabel! Public campsites zijn voor iedereen beschikbaar, hebben ook altijd plek en er zijn voldoende eenvoudige faciliteiten maar die worden in de praktijk vooral in beslag genomen door grote tourgroepen waardoor je met zijn tweeën wel wat verdrukt wordt. Special campsites zijn alleen beschikbaar op reservering en zijn eigenlijk altijd geclaimd door tour operators. Great Migration Camps heeft volledig verzorgde safari’s voor kleine groepen, maar biedt daarnaast self-drivers de mogelijkheid om hun tent op te slaan op hun campsite, en eventueel ook mee te eten. Dat was na drie dagen eenvoudige pasta erg welkom, we hebben genoten van driegangen maaltijden, een honesty bar, lunchpakketten en zowaar een full English breakfast! Kamperen hoeft niet altijd afzien te zijn gelukkig De andere gasten (Australiërs, Zuid-Afrikanen en Amerikanen) waren ook wel in voor een praatje, kortom een geslaagde avond. Heel bijzonder waren wel de jakhalzen en hyena’s die rondom het kamp zwierven en zich regelmatig lieten horen.

Dag 6 Noord-Serengeti – Kogatende area

Gewapend met tips van Zeb, de leading guide van GMC, en twee lunchpakketten gingen we opnieuw op zoek naar de river crossings. Lang verhaal kort, we hebben heel wat rondgescheurd achter de talloze andere auto’s aan, geluncht bij de lokale airstrip, uren staan wachten bij diverse plekken en uiteindelijk niets gezien. Nou ja, er waren flinke kuddes die links/rechts/links liepen te aarzelen of ze het wel of toch maar niet gingen doen, nijlpaarden en krokodillen die op de loer lagen, en heel veel toeristen met grote camera’s en verrekijkers, dus genoeg vertier, maar niet de ultieme beloning. Geen probleem, het was opnieuw een dag in de ongelooflijke natuur van Afrika, en ook dat is genieten. Ik ben wel geschrokken van de enorme aantallen auto’s en mensen, waar we natuurlijk ook zelf bijhoren;  ik vraag me af hoe groot de ecologische impact is. De kosten van een paar dagen Serengeti zijn ook niet misselijk en er wordt duidelijk enorm geïnvesteerd (afgezien dan van de wegen), maar ik vind het een lastige kwestie.

’s Avonds opnieuw verwend door GMC, zitten luisteren naar de hyena’s en genoten van de spectaculaire Afrikaanse zonsondergang.

Dag 7 Kogatende – Musoma

En toen (nee, ik ga geen eindeloze ‘en toens’ doen) was het tijd voor deel 2 van onze Tanzania vakantie, de reis naar Kagera waar mijn ouders, broer en ik in 1978 hebben gewoond. Op 17 augustus worden we daar verwacht voor een bezoek aan Kagera Sugar (later meer), en aangezien het 725 kilometer is, gaan we dat niet in een keer doen. Eerste stop was gepland in Musoma, een kleine stad waar de Mara rivier (die van die beruchte crossings) uitmondt in Lake Victoria. Volgens Zeb zo’n 3 tot 4 uur rijden, wat het voor ons al snel  5 uur maakt. En dat was waarschijnlijk ook wel gelukt als we niet ergens de verkeerde afslag hadden gepakt (ondanks al die navigatie apps) en via steeds smaller wordende wegen uiteindelijk over geitenpaden serieus aan het offroaden zijn geslagen. De verbaasde blikken in de dorpjes waar we doorheen kwamen, spraken boekdelen, vermoedelijk hebben ze het hier drie generaties later nog over: “weet je nog, die rare witten in die auto?”

Maar we zijn uiteindelijk veilig aangekomen, Antoine heeft nu al de prijs voor “chauffeur van de vakantie”, en we zorgen dat we nog secuurder onze routes plannen, want liever geen tweede keer.

Dag 8 Musoma – Mwanza

De ochtend begon nu met een full Tanzanian breakfast, gesmoorde andijvie, Irish potatoes, gebakken pompoen en wat spaghetti, dus we konden er tegenaan voor de route naar Mwanza, zo’n 250 kilometer langs het meer. In Musoma nog even rondgekeken langs de kust, met onder andere erg leuke ‘dassies’ (rock hyrax), een beestje van het formaat marmot dat kennelijk de closest living relative van de olifant is. Zou je niet direct zeggen als je ze ziet rondscharrelen. De weg varieerde enorm, van fantastische asfaltwegen tot de traditionele potholes (ik ben het nog niet verleerd) en de chaos in de dorpen, om maar niet te spreken van de superchaos in Mwanza zelf. Gelukkig zijn medeweggebruikers en politie erg vriendelijk, en kunnen ze wel lachen om die rare Mzungu (‘zwervers’) met die grote auto.

We hadden onszelf getrakteerd op een fantastisch hotel (zie intro), het Kilimanjaro biertje (brouwerij in eigendom AB InBev) en de chicken a la Kiev smaakten prima en voelden als meer dan verdiend. Grootste verrassing bij het eten was wel de lokale rode wijn, uit omgeving Dodoma, die prima smaakte. Bezoek aan een wijngaard op de terugweg staat al op het lijstje!

Dag 9 Mwanza

Zoals al gezegd, een dagje bijkomen met een rustige start, dingetjes regelen, was (al dat stof!) en ’s middags de stad. Mwanza staat bekend als de City of Rock vanwege de indrukwekkende rotsformaties, waaronder een op zijn punt balancerende rots net voor de kust, vernoemd naar Bismarck. Leuk om er even rond te kijken, en ook de (meer dan) volgeladen ferry te zien vertrekken. Voor morgen staat er nog een rustdagje op de planning en daarna rijden we – als het goed is en we geen domme navigatiefouten maken – in twee dagen naar Bukoba, aan de westkust van het meer. Bukoba zelf is een klein provinciestadje met verrassend veel geschiedenis, dus we verwachten ons daar wel te vermaken in het weekend.

Een paar eervolle vermeldingen:

• Great Migration Camps: eigenaren Sally en Carel voor de gastvrijheid en behulpzaamheid, en Zeb voor alle tips
• De safari chauffeurs die raar opkijken als ze ons achter het stuur zien maar wel heel behulpzaam zijn
• Onze zonneschermen met logo, die ook dienst doen als vliegenmepper en muskietengaas
• De Landcruiser die het misschien moeilijk heeft op de klim uit de krater, maar ons wel fantastisch over de geitenpaden heeft gebracht
• de jongen op de brommer met achterop twee (hopelijk lege) doodskisten
• lunchen met warme cola, crackers belegd met pindakaas en marmite werkt best oke
• de dubbeldekkerparasols op de brommers

Tot afsluiting nog een toelichting op de titel van dit verslag. Zowel de campsite als de safarigangers zijn volledig uitgerust in gedekte groene tenten (tinten, wat een typo!) , wat een mooi rustig beeld geeft in de savanne. Het rood is het stof van de gravel roads dat werkelijk overal in zit, de stofwolken zijn ook gigantisch.

Daarnaast hebben we het geluk dat het vandaag Yanga day is, een unieke Tanziaanse feestdag, opgevrolijkt door muziek, zang en heel veel plezier aan het zwembad, recht onder onze kamer. Yanga day is de dag dat de oudste Tanzaniaanse voetbalclub (Young Africans) begint aan het nieuwe seizoen. Alsof heel Nederland een feestdag heeft omdat Ajax zijn nieuwe selectie en zijn nieuwe spelersoutfit presenteert. Geen grapje, Google zelf maar. Er zijn er nog twee begreep ik, dus de lokale PSV en Feyenoord mogen ook.

Kortom, geen energie meer voor verdere uitbreiding van het verslag waar ik al een aantal dagen mee bezig ben, dat komt nog.

Voor de mensen die niet tegen lange verhalen kunnen, eerst de TL; DR (ook bekend als management summary)

We hebben wilde beesten en wildebeesten gezien, net als echte zebra crossings maar helaas geen river crossings. Verder slechte wegen met heel veel stof, bureaucratisch gedoe met permits, en prachtige kampeerplaatsen.

Voor de bikkels de uitgebreide versie.

Met uitzicht over de vlaktes van Serengeti, vredig grazende zebra’s en onze auto-met-heel-veel-ervaring, Kilimanjaro biertje onder handbereik, had ik tijd voor het eerste deel van dit verslag.

Dinsdag was ingepland voor een simpele rit van zo’n 175 km naar het beroemde Ngorongoro krater. Onderweg een paar korte stops gemaakt voor koffie (met een thumbs up van de parkeerhulp, westerse chauffeurs zijn zeldzaam en zeker een vrouw achter het stuur wordt gewaardeerd) en lunch bij Eileen’s trees waar ze eigenlijk alleen op reservering werkten maar er toch een paar tosti’s en popcorn op tafel verschenen. Redelijk voorspoedige rit (toen nog wel) maar voordat we bij de krater aankwamen was uiteraard tijd voor de eerste hobbel, het regelen van een (verplichte) gids voor de volgende dag, omdat je niet alleen de krater in mag. Daarnaast is de permit precies 24 uur geldig (te laat het park uit is een extra dag betalen à 250USD) dus de timing kwam redelijk nauw. Uiteindelijk reden we om 15:44 het park in, en konden vervolgens vooral genieten van mist, hard rijdende medeweggebruikers en heel veel stof, en gelukkig een aardig uitzichtspunt over de krater. Het is overigens helemaal geen krater (gevolg meteoorinslag) maar een caldera (vulkaanmond). Maakt niet uit, effect is hetzelfde, een enorme vlakte omringd door een keten van bergen.  

De camping (Simbaa, we zitten steeds in de live versie van The Lion King) leek in eerste instantie vrijwel verlaten tot we later op de avond gezelschap kregen van een grote groep Italianen, die de hitte in eigen land leken te zijn ontvlucht. De campsite lag op zo’n 2300 meter hoogte en er was gewaarschuwd dat het er koud kon zijn. Dat klopte ook wel, ik was blij met mijn fleece trui en soft shell! ’s Nachts de daktent uit voor een sanitaire stop leverde nog een korte ontmoeting met wat zebra’s op, die me verbaasd aan keken, wat geheel wederzijds was. Ik had ze wel in de krater verwacht maar niet zo hoog al.

Dinsdag hebben we met gids Arnold de krater bezocht. Dit was soms een sterk gevoel dat we door de Beekse Bergen reden, maar er waren ook prachtige rustige wegen. Eind van de dag was er filenieuws: de crater road kent langzaam rijdend tot stilstaand verkeer. U heeft zo’n dertig minute vertraging als gevolg van een in slaap gevallen leeuw. Omrijden heeft geen zin, ook daar treft u deze king of the road aan. Verder hebben we echt heel veel dieren gezien, met een eervolle vermelding voor the Corny Bastard (of zoiets, i.i.g. de grootste vliegende vogel), maar de beleving met een gids is toch wat anders dan als we alleen rijden. De krater uit bleek nog hele uitdaging met de Toyota die bijna geduwd moest worden, zware auto, vol bepakt en weinig vermogen. Daarna werd het toch een ware Dakar rally om voor checkout tijd (15:44) het park uit te rijden. De prijs voor chauffeur van de dag gaat i.i.g. naar Antoine, als ware meester in het zoeken van de snelste en minst oncomfortabele route over de eennaslechtste weg in Afrika. Voor de slechtste weg, zie ons verslag uit Mozambique. Mozambique – Road Trip African style – Roads, rivers and wine

We waren met drie minuten speling bij de gate en toen begon de volgende uitdaging. Self-drivers (van die eigenwijze toeristen die zo nodig zonder gids en chauffeur willen reizen) zijn zeldzaam, en de permit die volgens onze autoverhuur supersimpel zou zijn, bleek een hele uitdaging. We hadden geen boeking bij de operator van de special campsite (wel een app met bevestiging), en alleen als we de public campsite boeken kon de auto geregistreerd worden. We werden vriendelijk geholpen, maar de bureaucratie was niet goed voor het stressniveau en ons humeur, zeker niet omdat we nog een lange weer heel slechte weg af te leggen hadden naar de volgende campsite. We kwamen met schemer aan, niet ideaal voor autorijden en tent opzetten maar het leverde wel prachtige foto’s op want het landschap is ongeëvenaard. Ondanks de waarschuwing van medegasten om ’s nachts niet je tent uit te komen, versterkt door een recent filmpje van een troep leeuwen die naast he toilet zaten te smikkelen van een buffel, prima geslapen in ons knus smalle daktentje.

Woensdag was de bedoeling om een redelijk simpele rit naar Noord-Serengeti te maken om daar hopelijk een van de beroemde river crossings te zien. Je weet wel, die beelden waarbij talloze wildebeesten zich in het water storten om vervolgens te worden gegrepen door op de loer liggende krokodillen.

Maar dat liep anders. Hoewel de weg dit keer iets minder wasborden kende, waren de kuilen, stenen, en kapotgereden asfalt zodanig serieus dat we met een slakkengangetje van zo’n 20 km per uur weinig voelden voor weer een race tegen de klok om voor het donker bij de gereserveerde plek aan te komen. Met behoorlijk wat zoekwerk (vier apps, een fysieke wegenkaart en de Tanzaniaanse variant op de ANWB paddenstoelen) kwamen we via het lokale vliegveld aan bij de public campsite die we dus noodgedwongen hadden moet boeken, achteraf gezien dus nog niet zo verkeerd.

En vanaf hier wordt het vervolgd!

Dag 1 zit erop, en we mogen wel zeggen dat we een echte Afrika dag hebben gehad. Gisterenavond begon nog best goed, de vlucht verliep soepel maar de aankomst op Kilimanjaro International airport was al een verrassing. Ondanks de grote internationale verbindingen ivm het toerisme is het een klein vliegveld, dus zelf lopen naar de terminal en razendsnel door immigratie en douane, binnen 30 minuten stonden we bij de hotelshuttle. Maar toen begon het. Rijden in het donker is in Afrika voor ons een absolute no-go, en er bleek wel weer waarom. Wegwerkzaamheden (lees kuilen van het formaat Ngorongoro krater), verblindende tegenliggers, blauwe achterlichten op vrachtwagens, daarentegen geen enkele verlichting of belijning langs de weg, ook nog eens links rijden, we waren blij dat we nog niet zelf achter het stuur zaten. Nog wat andere dingen die onderweg opvielen: een zebrapad voor rolstoelen, een dorpje dat Philips heet, veel kraampjes en chop bars (Ghanees voor eenvoudige eettentjes) en vooral heel veel drukte! Uiteindelijk kwamen we veilig aan in het hotel, waar de receptie tot mijn verbazing rijkelijk versierd was met West-Afrikaanse motieven, en een prima ruime kamer en wat koude biertjes, die prima smaakten na een lange dag.

Voor vandaag stonden vooral logistieke dingen op de planning. Uiteraard eerst de Toyota Landcruiser met daktent ophalen, boodschappen te voet is geen feestje. Met de auto overigens ook niet, maar dat komt zo., eerst het verhaal van die auto. Volgens mij heeft mijn vader er nog in gereden toen we hier in 1978 waren, de enige luxe die eraan is toegevoegd zijn de luiken in het dak. Geschikt om foto’s te maken, maar ook om leeuwen te spotten als je in de parken een wiel moet vervangen. Verder is het vrij spartaans en terug naar vroegah, raampjes met de hand opendraaien, alle deuren met knopjes op slot doen, dashboard uit het jaar stillekes, we hebben onze ogen uitgekeken. Daktent en verdere kampeeruitrusting zijn ook wat anders dan we gewend zijn, bij de eerste kampeerovernachting zullen we een video impressie maken

Ook boodschappen doen was heel bijzonder. Het begon al met de route over de lokale markt, waar we links, rechts, boven en onder werden ingehaald door minibusjes, brommers, andere safari-auto’s en trossen bananen. De auto daar veilig rondsleuren was een kunst op zich, nog afgezien van het links rijden, weer wennen aan een schakelbak en omgedraaide ruitenwissers en richtingaanwijzers. Er is een filmpje van, hopelijk wil het uploaden morgen wel een beetje lukken.

De supermarkt had een verrassend uitgebreid assortiment non-food, mocht iemand nog een nieuwe kliko zoeken, Shoppers in Arusha heeft ze op voorraad! We hebben ons toch maar beperkt toch wat noodvoorraad voor onderweg, met onder andere crackers, pindakaas, noodles, wijn, bier en water. Fruit en groente is langs de weg prima te krijgen, en in Serengeti kunnen we aansluiten bij een private operator die naar zeggen heerlijke maaltijden verzorgt. Maar dat duurt nog een paar dagen, we beginnen morgen met de 180 kilometer richting de Ngorongoro, waar we op de public camp site aan de rand van de krater overnachten. Dan op woensdagochtend al vroeg de krater in en big five spotten, we hebben er zin in!

Conclusie na de eerste dag is vooral dat we echt in Afrika zijn. Arusha is ondanks de enorme toestroom van safaritoeristen een stad met alle taferelen die ik uit Ghana ken, en dat voelt heel vertrouwd maar ook even wennen. We wisten dat we aan een avontuurlijke reis zouden beginnen, en dat is vandaag zeker weer bevestigd.

Nou…, behoorlijk moeilijk dus. HTML code kloppen eind jaren ’90 is één ding, een wordpress site configureren is een heel ander verhaal. Want als rechtgeaarde IT nerd en kwaliteitsfreak is een kale site natuurlijk niet goed genoeg. Automagische backups inrichten, abonneerfunctie via MailPoet, integratie met social media, beveiliging; kortom, ingewikkeld genoeg om regelmatig te denken dat reizen eigenlijk een veel eenvoudigere hobby is.

En naast het configureren moest natuurlijk alle bestaande content gemigreerd worden. Dus met het handje foto’s en verhalen van Reislogger kopiëren, maar ook oudere verslagen verzamelen uit mapjes, mailtjes, oude websites en andere digitale archeologische opgravingen in cyberspace. Hoewel, kun je iets opgraven in de ruimte? Nou ja, je snapt hem.

Maar met alleen een goed gevulde site was ik er ook nog niet. Voor de herkenbaarheid kwam er een eigen logo, een passende naam, en een motto. En dan hoort er natuurlijk een youtube kanaal bij, en een eigen facebook pagina, en een aparte site voor Antoine’s foto’s.

En nu, na uren (dagen, weken) ploeteren durf ik deze site dan eindelijk aan een breder publiek te tonen. Er komt geen grote promotiecampagne, en je kunt ook niets winnen als je deze link met anderen deelt (mag wel), maar het is op tijd live voor onze komende vakantie. Tipje van de sluier? We gaan terug naar mijn jeugd, en daarover binnenkort meer.

Dat is namelijk niet veranderd. Met enige regelmaat delen we verslagen van onze reizen, de bijzondere ervaringen maar ook de blunders en minder geslaagde dagen. Al moet ik eerlijk zijn: reizen vinden we nog leuker dan reisverslagen schrijven. Soms staat een verhaal dus snel online, soms duurt het even voordat de foto’s zijn uitgezocht en het toetsenbord weer is teruggevonden.

Een kleine tip: abonneer je op de site (rechtsboven subscribe of een vinkje als je een reactie hebt geplaatst) en je krijgt vanzelf een bericht wanneer er iets nieuws verschijnt. Dat bespaart je het dagelijks controleren of ik eindelijk weer eens een artikel heb geschreven, en dan heb ik al dat uitzoekwerk ook niet voor niets gedaan.

Veel leesplezier en bedankt voor je bezoek! Mocht je ergens een foutje tegenkomen: dat hoort bij de charme van een website die gebouwd is door iemand die ooit programmeerde, tegenwoordig kwaliteit en processen bewaakt en wel weet hoe software eigenlijk zou moeten werken maar het toepassen toch een stuk lastiger vindt.