De afgelopen dagen hebben we besteed aan verdere research voor het nieuwe level, de conclusie is dat hotel Africana niet het Atlantis maar het Troje van Tanzania is, we hebben de ruïnes ervan boven water terug gevonden! Het zwembad waar mijn broer en ik destijds hebben leren zwemmen bestaat nog, met wat schrobben en een likje verf kan het zo in gebruik genomen worden 🙂

De resterende tijd gebruiken we om nog wat door Dar te dwalen, dat wil zeggen als de nieuwe accu voor de Landcruiser op tijd geregeld wordt. Mooie timing om er voor de deur van de Golden Tulip mee op te houden! Ter aanvulling, dat werd nog een avontuur op zich. Met de automonteur mee naar zijn garage, daar vier veschillende accu’s geprobeerd, en uitendelijk geslaagd. Mooi voorbeeld van Tiny Tourism!

En als afsluiting van dit seizoen Roads, Rivers and Wine een oproep want deze baanbrekende game hoeft natuurlijk niet in Tanzania te stoppen.

We zoeken investeerders voor research naar nieuwe edities op andere continenten. Want als één reis in Tanzania al drie levels, meerdere boss fights en een verborgen Atlantis oplevert… hoeveel games liggen er dan nog verborgen op de rest van de wereld?

Next destination: unknown

PS deel 2 met alle foto’s volgt in de loop van vrijdag, internet is op dit moment om te huilen.

Introductie

Wat krijg je als je een roadtrip door Tanzania ziet als inspiratie voor een computergame? Een beetje Mario Kart, een vleugje Lara Croft, de navigatielogica van Pac-Man en een Toyota Land Cruiser als vervoermiddel. De missie is simpel: rijd in drie dagen van Bukoba naar Dar es Salaam, de praktijk blijkt een stuk lastiger. Welkom bij Dirt, dust and dodging.

LEVEL 1 — BUKOBA → KAHAMA

Achtergrond

De eerste etappe begint in Bukoba.

De spelers moeten nog wennen aan de auto, de omgeving en vooral aan het tempo van de Tanzaniaanse roadtrip.

Afstand ±450 km tot de geplande eerste stop.

Verwachte reistijd Een lange dag op de weg, afhankelijk van verkeer, stops en omstandigheden.

Tutorial

Dit level leert de basismechanieken: rijden → navigeren → tanken → pauzeren → energie managen.

Easter Egg 1

Na ongeveer 450 km: The Hidden Hotel.

Een onverwacht goede plek om te herstellen.

Easter Egg 2

Ontdek de Google Streetview auto in Bukoba.

Achievement unlocked: “voor eeuwig vastgelegd in downtown Bukoba”

Achievement unlocked: “Dat gaat makkelijk lukken morgen!”

LEVEL 2 — KAHAMA → DODOMA

Achtergrond

De tweede etappe wordt langer en vraagt meer van beide spelers. De spelers zijn inmiddels ervaren genoeg om het systeem te begrijpen, maar juist daardoor worden de afstanden en verwachtingen groter. Belangrijkste uitdaging is Distance management. Hoe ver kun je gaan voordat energie, tijd en concentratie het overnemen?

Finale

Dodoma verschijnt aan het einde van de dag. Maar de stad is nog niet gewonnen.

Final Challenge: Offroad Arrival

De laatste kilometers naar de bestemming vragen om improvisatie.

Road status: UNKNOWN.

Objective: reach Dodoma.

Let op: de laatste kilometers geven alvast wat waarschuwingen voor de volgende dag in de vorm van diverse eenzijdige ongelukken.

Award unlocked: “Birthday dinner with excellend local champagne”

LEVEL 3 — DODOMA → DAR ES SALAAM

Achtergrond

De spelers zijn uitgerust, de auto is klaar, de laatste grote etappe begint. De gemiddelde afstand is goed te doen — maar het wordt een race tegen de klok.

Uitdaging 1 — Speed traps

De weg nodigt uit om snelheid te maken, de politie denkt daar soms anders over.

Uitdaging 2 — De aanrijding

Een onverwachte crash verandert het tempo van de dag. Mission interrupted. Schade opnemen, politie, autoverhuur inschakelen, wachten en daarna weer verder.

Extra uitdaging: herken de echte politieagent.

Extra uitdaging: geef met een stalen gezicht je telefoon aan de agent zodat die met Meck King the DJ, echte contactpersoon van de autoverhuur, kan overleggen.

Schade aan de Landcruiser beperkt zich tot een verbogen reservewielophangsysteemafsluiter.

Uitdaging 3 — The Friendly Police Agent

Niet iedere politie-encounter is een boss fight. Soms wil een agent gewoon even een praatje maken.

Easter Egg — Agave Café

Een onverwachte energy station vlak voor het laatste deel van de reis.

Final Nightmare

De vertraging door vrachtwagens zorgt ervoor dat de spelers later aankomen dan gepland. Het wordt donker. En dan begint het echte laatste level:

werkzaamheden + verkeer + stad + bajaji’s+ vermoeidheid.

De spelers moeten hun laatste energie gebruiken om Dar es Salaam te bereiken.

FINAL SCREEN — DAR ES SALAAM

De Land Cruiser stopt. De motor gaat uit. De spelers stappen uit.

GAME COMPLETE.

Levels completed: 3/3
Distance: Bukoba → Dar es Salaam
Boss Chauffeurs survived: ???
Police encounters: meerdere
Side games completed: ???
Energy remaining: minimaal
Toyota Land Cruiser: still alive

Reward: souvenirs

ACHIEVEMENT UNLOCKED: TANZANIA ROAD WARRIORS

NEXT LEVEL — THE ATLANTIS OF TANZANIA

Maar elke goede game eindigt met een nieuwe quest. Er bestaat een verhaal over een legendarisch hotel. Een hotel dat ooit aan de kust lag. Een hotel dat inmiddels door de golven is verzwolgen.

Hotel Africana.

De auto maakt plaats voor een duikuitrusting “snorkel”. De weg maakt plaats voor de oceaan. De volgende missie: Vind het verdwenen Hotel Africana — het Atlantis van Tanzania. Bestaat het echt? Is het een legende? Of ligt het daadwerkelijk onder water?

To be continued…

Met dank aan

www.roadtripafrica.com

ChatGPT voor structuur en inspiratie

Hieronder bij wijze van uitzondering een blog in het Engels. Deze tekst heb ik gedeeld met Kagera Sugar tijdens het bezoek van gisteren. Het verslag daarvan houden jullie tegoed, voor nu laat ik alles nog even bezinken maar het was fantastisch!

Voor een hele korte indruk, hierboven staan twee foto’s van mij bij ons huis in Kagera. Er zit 48 jaar tussen en ik had absoluut niet verwacht dat het huis nog zou bestaan.

I did not spend a very long time at the Kagera Sugar estate but it has given me unforgettable memories. Most of these are small and very personal, not surprising since I was only 7 years old then. Let me share some of those with you.

But before I do so, some background on what brought us to Tanzania in 1978. My father was working for a Dutch company HVA (Handels Vereniging Amsterdam) as a consultant in the area of business administration and controlling. HVA specialized in development support for agricultural projects in Africa, and together with the Dutch government they were involved in setting up a sugar factory in the Kagera region. A small team of experts (in total 16 people, including wives and children) in various fields was involved. Since this was intended to be a long-term stay, my mother Marla, younger brother Bert-Jan and myself all came to Kagera.

My mum was homeschooling us so that we would not fall behind in schoolwork, but most of my memories are around the free time we had.

I remember sitting on the verandah in the afternoon, my dad back from work at the factory, enjoying the sunset and nibbling on freshly roasted groundnuts.

Walking over to one of the other houses, this one was up on the hill behind us, where I would have my musical lesson, learning how to play the recorder. However, I managed to lose it after a few times and we never found it.

Growing marigolds in the flower beds underneath the verandah. We got some nice results but that was almost entirely due to the help of Joseph, our cook and allround helper.

Another very vivid memory is when he was slaughtering some chicken for dinner, something I had never seen before and somehow really fascinated me.

Some stories my mum told us:

My father invited some Indian vegetarians colleagues for dinner. Serving a formal meal with the limited resources she had was quite a challenge, but with some fresh milk and eggs, she managed. Unfortunately, we no longer have the menu, that would have been amazing.  

She was very proud of her vegetable garden. She put in a lot of work and effort together with Joseph. For me it’s a  less fond memory. The homegrown endive we often got for dinner was very bitter and not to my taste, it has taken me years to learn to appreciate it.

As said, we were expected to stay in Kagera for a number of years. However, in October 1978 tension between Uganda and Tanzania was rising, focusing on the areas where we were living. I don’t want to dwell on those days, it was not a good time and fortunately I do not remember a lot. My parents managed to shield us from most of it, although later we got to understand that it was quite a narrow escape. We had to cross the Kyaka bridge to get to safer ground and due to a timely warning from the Tanzanian army we all got out before it was bombed a few days later. I do remember a lot of driving, spending a night at a local mission hospital (possibly now St Joseph’s hospital in Kagondo) and finally getting to Dar es Salaam.

We stayed in Dar es Salaam, hotel Africana, for a few months until going home in March 1979.

Now, 48 years later, I look back on those days with fondness and nostalgia. Having lived in such a special place at a young age has influenced me immensely. I have since lived in Ghana when I was in my early twenties (1993-1998), working as an IT teacher, and going there was directly related to my Tanzania days.

Being back at Kagera Sugar and revisiting the place where I lived with my family is very special, and I would like to thank all of you for making it possible. A special mention must go to Mr Francis Lubandi and Mr Godfrey Punguti, who were very open and helpful to my out-of-the-blue request on LinkedIn for a company visit.

Asante Sanaa!

Bukoba, 16 August 2026

Dag 5 Noord-Serengeti – van Lobo naar Kogatende  

De ochtend begon al goed, met bavianen die het kamp kwamen verkennen op zoek naar restjes eten. Ze zijn hondsbrutaal (baviaansbrutaal?) en zijn er zo met je spullen vandoor, dus het is opletten geblazen. Gelukkig wisten we dat dit keer te voorkomen, wijze les geleerd in Kruger. De rit van Lobo (noordoost Serengeti) naar Kogatende in het noordwesten verliep behoorlijk soepel, naar de omstandigheden, we raken weer gewend aan de handige route kiezen op slechte wegen. Meest indrukwekkende onderweg was het koppel leeuwen dat een wildebeest had gevangen die ochtend, en dit verdedigden tegen de gieren die op de loer lagen. Uiteindelijk was meneer De Leeuw het beu, pakte het karkas op en sleepte het mee naar de plek waar hij in de schaduw lag te luieren. Heftig om zo dichtbij te kunnen zien! Verder zien we onderweg giraffes, heel veel wildebeesten, zebra’s en gazelles, verrassend weinig olifanten, wat wrattenzwijnen,  en mongeese (edit: opgezocht het zijn mangoesten, kleine roofdieren).

Bij Kogatende hebben we de middag besteed aan het zoeken naar de juiste plek om een river crossing te kunnen zien. Niet helemaal gelukt, de drie zebra’s die kalmpjes naar de overkant liepen, waren wel aandoenlijk maar boden niet het spektakel waarom dit fenomeen bekend staat.

We sliepen ’s avonds voor het eerst bij een special campsite, en dat is wel erg comfortabel! Public campsites zijn voor iedereen beschikbaar, hebben ook altijd plek en er zijn voldoende eenvoudige faciliteiten maar die worden in de praktijk vooral in beslag genomen door grote tourgroepen waardoor je met zijn tweeën wel wat verdrukt wordt. Special campsites zijn alleen beschikbaar op reservering en zijn eigenlijk altijd geclaimd door tour operators. Great Migration Camps heeft volledig verzorgde safari’s voor kleine groepen, maar biedt daarnaast self-drivers de mogelijkheid om hun tent op te slaan op hun campsite, en eventueel ook mee te eten. Dat was na drie dagen eenvoudige pasta erg welkom, we hebben genoten van driegangen maaltijden, een honesty bar, lunchpakketten en zowaar een full English breakfast! Kamperen hoeft niet altijd afzien te zijn gelukkig De andere gasten (Australiërs, Zuid-Afrikanen en Amerikanen) waren ook wel in voor een praatje, kortom een geslaagde avond. Heel bijzonder waren wel de jakhalzen en hyena’s die rondom het kamp zwierven en zich regelmatig lieten horen.

Dag 6 Noord-Serengeti – Kogatende area

Gewapend met tips van Zeb, de leading guide van GMC, en twee lunchpakketten gingen we opnieuw op zoek naar de river crossings. Lang verhaal kort, we hebben heel wat rondgescheurd achter de talloze andere auto’s aan, geluncht bij de lokale airstrip, uren staan wachten bij diverse plekken en uiteindelijk niets gezien. Nou ja, er waren flinke kuddes die links/rechts/links liepen te aarzelen of ze het wel of toch maar niet gingen doen, nijlpaarden en krokodillen die op de loer lagen, en heel veel toeristen met grote camera’s en verrekijkers, dus genoeg vertier, maar niet de ultieme beloning. Geen probleem, het was opnieuw een dag in de ongelooflijke natuur van Afrika, en ook dat is genieten. Ik ben wel geschrokken van de enorme aantallen auto’s en mensen, waar we natuurlijk ook zelf bijhoren;  ik vraag me af hoe groot de ecologische impact is. De kosten van een paar dagen Serengeti zijn ook niet misselijk en er wordt duidelijk enorm geïnvesteerd (afgezien dan van de wegen), maar ik vind het een lastige kwestie.

’s Avonds opnieuw verwend door GMC, zitten luisteren naar de hyena’s en genoten van de spectaculaire Afrikaanse zonsondergang.

Dag 7 Kogatende – Musoma

En toen (nee, ik ga geen eindeloze ‘en toens’ doen) was het tijd voor deel 2 van onze Tanzania vakantie, de reis naar Kagera waar mijn ouders, broer en ik in 1978 hebben gewoond. Op 17 augustus worden we daar verwacht voor een bezoek aan Kagera Sugar (later meer), en aangezien het 725 kilometer is, gaan we dat niet in een keer doen. Eerste stop was gepland in Musoma, een kleine stad waar de Mara rivier (die van die beruchte crossings) uitmondt in Lake Victoria. Volgens Zeb zo’n 3 tot 4 uur rijden, wat het voor ons al snel  5 uur maakt. En dat was waarschijnlijk ook wel gelukt als we niet ergens de verkeerde afslag hadden gepakt (ondanks al die navigatie apps) en via steeds smaller wordende wegen uiteindelijk over geitenpaden serieus aan het offroaden zijn geslagen. De verbaasde blikken in de dorpjes waar we doorheen kwamen, spraken boekdelen, vermoedelijk hebben ze het hier drie generaties later nog over: “weet je nog, die rare witten in die auto?”

Maar we zijn uiteindelijk veilig aangekomen, Antoine heeft nu al de prijs voor “chauffeur van de vakantie”, en we zorgen dat we nog secuurder onze routes plannen, want liever geen tweede keer.

Dag 8 Musoma – Mwanza

De ochtend begon nu met een full Tanzanian breakfast, gesmoorde andijvie, Irish potatoes, gebakken pompoen en wat spaghetti, dus we konden er tegenaan voor de route naar Mwanza, zo’n 250 kilometer langs het meer. In Musoma nog even rondgekeken langs de kust, met onder andere erg leuke ‘dassies’ (rock hyrax), een beestje van het formaat marmot dat kennelijk de closest living relative van de olifant is. Zou je niet direct zeggen als je ze ziet rondscharrelen. De weg varieerde enorm, van fantastische asfaltwegen tot de traditionele potholes (ik ben het nog niet verleerd) en de chaos in de dorpen, om maar niet te spreken van de superchaos in Mwanza zelf. Gelukkig zijn medeweggebruikers en politie erg vriendelijk, en kunnen ze wel lachen om die rare Mzungu (‘zwervers’) met die grote auto.

We hadden onszelf getrakteerd op een fantastisch hotel (zie intro), het Kilimanjaro biertje (brouwerij in eigendom AB InBev) en de chicken a la Kiev smaakten prima en voelden als meer dan verdiend. Grootste verrassing bij het eten was wel de lokale rode wijn, uit omgeving Dodoma, die prima smaakte. Bezoek aan een wijngaard op de terugweg staat al op het lijstje!

Dag 9 Mwanza

Zoals al gezegd, een dagje bijkomen met een rustige start, dingetjes regelen, was (al dat stof!) en ’s middags de stad. Mwanza staat bekend als de City of Rock vanwege de indrukwekkende rotsformaties, waaronder een op zijn punt balancerende rots net voor de kust, vernoemd naar Bismarck. Leuk om er even rond te kijken, en ook de (meer dan) volgeladen ferry te zien vertrekken. Voor morgen staat er nog een rustdagje op de planning en daarna rijden we – als het goed is en we geen domme navigatiefouten maken – in twee dagen naar Bukoba, aan de westkust van het meer. Bukoba zelf is een klein provinciestadje met verrassend veel geschiedenis, dus we verwachten ons daar wel te vermaken in het weekend.

Een paar eervolle vermeldingen:

• Great Migration Camps: eigenaren Sally en Carel voor de gastvrijheid en behulpzaamheid, en Zeb voor alle tips
• De safari chauffeurs die raar opkijken als ze ons achter het stuur zien maar wel heel behulpzaam zijn
• Onze zonneschermen met logo, die ook dienst doen als vliegenmepper en muskietengaas
• De Landcruiser die het misschien moeilijk heeft op de klim uit de krater, maar ons wel fantastisch over de geitenpaden heeft gebracht
• de jongen op de brommer met achterop twee (hopelijk lege) doodskisten
• lunchen met warme cola, crackers belegd met pindakaas en marmite werkt best oke
• de dubbeldekkerparasols op de brommers

Tot afsluiting nog een toelichting op de titel van dit verslag. Zowel de campsite als de safarigangers zijn volledig uitgerust in gedekte groene tenten (tinten, wat een typo!) , wat een mooi rustig beeld geeft in de savanne. Het rood is het stof van de gravel roads dat werkelijk overal in zit, de stofwolken zijn ook gigantisch.

We were indeed driving down to the river belting out my favourite Springsteen song when my husband suddenly broke off. “Wait! Is that a croc hiding in the water?” I tried to see what he was pointing at. “It could be. After all, we’re not that far from Crook’s Corner where we saw that big one.” 

We stopped the car and reconsidered. It had seemed such a good idea, back home. Instead of crossing to Zimbabwe through Beitbridge, South Africa’s most-dreaded border post, we would take the scenic route through Mozambique. After all, most of it was on good tarred roads, and the shortcut using a dirt road hugging the Zimbabwe border was said to be in good condition. Even driving through the legendary Limpopo river was supposed to be easy. 

And until now, everything had gone smoothly. My prep work had paid off, we had even made sure we finished all the beer to avoid hassles with Mozambique Customs. We had found the great grey-green greasy Limpopo and were all set for our first African river crossing. But none of my guides said anything about beating off crocodiles. 

Suddenly, while we were checking a detour that would get us to an actual bridge, some children appeared. They were barefoot, smiling broadly and waving for us to follow them. We shared a long look, “What the heck, let’s go” and drove down the dry riverbed to the boys splashing in the shallow waters. They pushed a big log out of our way and waded to the other side, with the Hilux following closely. The safe crossing called for celebration, but with a long drive still ahead we thanked our heroes, shared some cold soft drinks with them and pushed on. 

After bouncing for hours on the rough track that was not quite as good as I had been led to believe, we finally got to the border in dusty Chiqualaquala. We were seriously behind schedule by now and worried about getting in before dark. We could also smell bushfire and a large plume of smoke appeared to be between us and Mabalauta, destination for the day, where we would start six days of roughing it in Gonarezhou, Place of the Elephants. 

The friendly Immigrations officer told us not to worry about it. “You’ll be fine. It’s not a bushfire, they are removing landmines that were left over from the civil war. As long you stay on the roads, nothing will happen.” Suddenly I understood why there had been tape tied to the trees and felt quite relieved about not relieving myself behind a tree earlier. Even though I hadn’t made the connection, the hazard signs in our trusty navigation app had proved to be quite useful.

When sunset still saw us crawling along the African veldt, I was less sure about the app. It showed an off-road track that was supposed to lead us to camp, and it matched the car tracks in front of us, but with a notice saying ‘road closed, turn back and follow the signs’ we were clueless. Did we miss a turnoff when we were so excited about the pangolin we spotted? Admittedly, it was only his unmistakable rear end, but still. 

And indeed, the sign was there. Paint peeling off, and the words almost completely faded away, but we could still make it out. ‘Turn left to Mabalauta camp site, 2 km’. With our driving speed not fully up to African standards and certainly not in pitch dark, it was another twenty minutes before we were warmly welcomed by the ranger. Our ETA had been radioed through from the park gate, and he had been waiting for quite a while, unsure what was keeping us. Deciding not to launch into a long tale, we bought some firewood and drove off to make camp. 

10 pm saw us finally settled with a nice South African red, enjoying the sounds of elephants drinking from the river below. It was the perfect way to wind down after a full day, but I felt sure we hadn’t even scratched the surface of this remote corner of Africa.

Note: this blog was originally submitted as an entry for the 2022 Bradt travel writer competition

Kom naar Jyrgal Yurt camp, gelegen nabij Kol-Suu. Je zult hier genieten van de gezonde berglucht, het fraaie uitzicht op de Hemelse Bergen en de authentieke Kirgizische sfeer. 

Kamers

Standaard verblijf je in een tweepersoons kamer (twin beds), voorzien van klimaatbeheersing en beveiliging. Het uitzicht bij de wastafel is een bijzondere vermelding waard, net als het modern ingerichte toilet. 

Inbegrepen

Gedurende je verblijf in Kel Suu word je uitgebreid verwend. In de eetkamer staat altijd verse thee, brood en snoepgoed klaar, en ook bij het ontbijt en avondeten geniet je van heerlijke lokale specialiteiten.  

Entertainment

We hebben een gevarieerd outdoor programma. Van een stevige bergwandeling via kayakken op een bergmeer (houd er echter rekening mee dat onze gids niet kan zwemmen) tot een heerlijke rit op onze Kirgizische paarden. Geen ervaren ruiter? Geen probleem, onze paarden weten de weg.

Ook een bezoek aan ons cultuurhistorisch erfgoed is de moeite waard. 

‘s Avonds kun je genieten van de sterrenhemel of ervaringen uitwisselen met onze internationale gasten. 

Routebeschrijving

Je vindt ons familiebedrijf in het zuiden van Kirgizie, nabij de grens met China.

Je neemt vanaf Naryn (300 km ten zuiden van Bishkek) de weg naar China. Na het paardenstandbeeld eerste zandweg links, langs de twee politieposten. Volg deze weg zo’n 90 kilometer over de hoogvlakte tot de gravelroad overgaat in een geitenpad. Na 30 kilometer en diverse haarspeldbochten zie je ons kamp al in de verte liggen. Neem de afslag voor de eerste verroeste treinwagon en vraag naar Jyrgal.  

Wij geven geen garantie op de kwaliteit van de bruggen!

Contactgegevens

Je kunt ons van eind september tot eind mei bereiken per email, whatsapp en facebook, omdat we dan in ons winterverblijf wonen. Tijdens de zomerperiode is een postduif of de Pony Express waarschijnlijk het snelste. 

Let op! 

U heeft een ‘border permit’ nodig, voor zowel auto als passagiers. Het verkeerd vermelden van de geboortedatum – ook als dit door een derde partij is gedaan – kan tot problemen leiden. Geduld, een schietgebedje en vriendelijk glimlachen kunnen helpen in zo’n geval, zoals twee van onze gasten onlangs hebben ervaren.  

—————————————- 

Aanvulling Playlist

Hoe sterk is de eenzame fietser – Boudewijn de Groot

We zien verrassend veel fietsers onderweg, en met de rijstijl, de kwaliteit van de wegen en de temperatuur moet je toch aardig sterk zijn om hier boven (of beneden) te komen.

Per Spoor – Guus Meeuwis

Overal kom je oude treinwagons tegen, tot op de bergweiden op zo’n 4000 m hoogte.

Alles van The Eagles

De adelaars hier zijn indrukwekkend

We’re having a party – Southside Johnny

Want deze reis is een feest, en het verblijf in Southside B&B bevalt prima.

De Olympische Spelen, de sportschool is er niets bij!